Καλά, Είμαστε Σοβαροί;


Στο επίκεντρο των ζητημάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βρίσκεται τον τελευταίο καιρό το θέμα σχετικά με την αναγνώριση των τίτλων σπουδών που χορηγούν τα Κ.Ε.Σ. (Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών), που εδρεύουν σε κράτη – μέλη της Ε.Ε., όπως αναφέρει η κοινοτική οδηγία 36/2005. Η συζήτηση αυτή είχε ήδη ανοίξει από το 2004, όταν ξεκίνησε να συζητείται η εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας, ενώ επίσης εκείνη την περίοδο η τότε Υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου έφερε στη Βουλή το νόμο για το ΔΟΑΤΑΠ (Διεπιστιμονικός Οργανισμός Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πιστοποίησης), που αντικαθιστούσε το ΔΙΚΑΤΣΑ και ουσιαστικά κατέβαζε κατά πολύ τις απαιτήσεις που υπήρχαν ως τότε για την αναγνώριση τίτλων σπουδών του εξωτερικού. Λίγο αργότερα, μέσα στο 2005, η κυβέρνηση της ΝΔ άνοιξε το ζήτημα της Αναθεώρησης του Συντάγματος, με αιχμή την τροποποίηση του Άρθρου 16, ώστε να κατοχυρώνονται και συνταγματικά τα Κ.Ε.Σ. στον εκπαιδευτικό χάρτη της χώρας.
Πέρα όμως από το θεσμικό – νομικό μέρος του όλου ζητήματος, το 2004 ξεκίνησε μια μεγάλη «συζήτηση», τόσο από την κυβέρνηση της ΝΔ και τον προσκείμενο σε αυτήν Τύπο, όσο και από τη ΔΑΠ – ΝΔΦΚ μέσα στα πανεπιστήμια. Η «συζήτηση» αυτή είχε πάντοτε την ίδια κατάληξη: “Τα πανεπιστήμιά μας δεν είναι καλά, κι αυτό φαίνεται τόσο από την υλικοτεχνική υποδομή, όσο κι από την ολοένα κι αυξανόμενη ανεργία στους νέους πτυχιούχους. Προκειμένου λοιπόν να τα αναβαθμίσουμε, πρέπει να βάλουμε στο παιχνίδι και την ιδιωτική πρωτοβουλία, ώστε να τα κάνουμε καλύτερα μέσω του ανταγωνισμού.” Πάνω σε αυτή τη βάση ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου μαζική συκοφάντηση της ελληνικής Ανώτατης Παιδείας, αλλά και των ίδιων των φοιτητών, οι οποίοι με κάθε ευκαιρία χαρακτηρίζονταν από τον κυβερνητικό Τύπο «τεμπέληδες» κι «αιώνιοι», ενώ έφτασε να βγαίνει η άποψη ότι “τα πανεπιστήμια, με την κρατική χρηματοδότηση από τον ετήσιο προϋπολογισμό, δρουν παρασιτικά σε βάρος της κοινωνίας”, ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που ωρύονταν στα κανάλια για “το πρόστιμο που θα πληρώσουμε στις Βρυξέλλες, αν αγνοήσουμε την οδηγία και δεν νομιμοποιήσουμε τα Κ.Ε.Σ.”
Ωστόσο, η πραγματικότητα που βλέπαμε να εξελίσσεται στο εσωτερικό των πανεπιστημίων, αλλά και στην ευρύτερη κοινωνία, σε ό,τι αφορούσε το όλο ζήτημα, δε συμφωνούσε σε τίποτα με όλα τα παραπάνω:

■ Το ευφυολόγημα που θέλει την ανεργία στους νέους να είναι αποτέλεσμα του “χαμηλού επιπέδου” των πανεπιστημίων δε γίνεται να ευσταθεί:

→ Σήμερα, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, είτε στον παραγωγικό τομέα, είτε στον τομέα παροχής υπηρεσιών, αφού εισπράττουν τις κρατικές επιχορηγήσεις για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, μετεγκαθίστανται σε γειτονικές βαλκανικές χώρες, όπου και προσλαμβάνουν συντριπτικά φθηνότερο εργατικό δυναμικό, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, στέλνοντας στην ανεργία και στην υποαπασχόληση ήδη εργαζόμενους.



→ Με μια πρόχειρη αντιπαραβολή των προγραμμάτων σπουδών διαφόρων Σχολών των ελληνικών πανεπιστημίων με τους αντίστοιχους παραγωγικούς κλάδους εύκολα καταλαβαίνει κανένας πως οι γνώσεις των αποφοίτων υπερβαίνουν κατά πολύ το επίπεδο παραγωγής της χώρας. Κι αυτό γιατί η ανεξέλεγκτη από το Κράτος ελεύθερη αγορά ελέγχεται πλέον από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα (τραστ), που επιβάλλουν υψηλές τιμές πώλησης σε χαμηλής ποιότητας προϊόντα.

→ Στα έργα υποδομής για την Ολυμπιάδα του 2004 το επιστημονικό προσωπικό ήταν στη συντριπτική πλειοψηφία απόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημίων. Αυτά τα τεράστια έργα έχουν τη σφραγίδα και τις υπογραφές των αποφοίτων των “πανεπιστημίων χαμηλού επιπέδου”!

■ Είναι λίγο δύσκολο να δεχτεί κανείς ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια με τους 4ετείς ως και 6ετείς κύκλους σπουδών των 40 – 65 μαθημάτων, θα αναβαθμιστούν από τον ανταγωνισμό τους με ιδρύματα που χορηγούν 3ετή bachelor των 18 – 20 μαθημάτων, κατά το αγγλικό πρότυπο, εκ των οποίων τα μισά περνιούνται με 10σέλιδες εργασίες ή με απλή συλλογή παρουσιών…

■ Η Νέα Δημοκρατία στο κυβερνητικό της πρόγραμμα, λίγο πριν τις εκλογές του 2004, έγραφε πως “η Παιδεία είναι μεταξύ των βασικών προτεραιοτήτων μας”, γι αυτό και δεσμευόταν για “αύξηση του ποσοστού του ΑΕΠ για την Παιδεία στο 5%, από τη νέα χρονιά”. Στην πραγματικότητα, μείωσε δραματικά το 3,68% που παρέλαβε, με αποτέλεσμα να βλέπουμε και να διαβάζουμε καθημερινά τότε διάφορες κωμικοτραγικές ειδήσεις, από τα ΤΕΙ, στα οποία το ελληνικό κράτος χρωστούσε 50 εκατ. €, ως το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, που κινδύνευσε να κηρύξει προσωρινή αναστολή λειτουργίας, λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών σε φως, νερό και ρεύμα, που δεν έφτανε να καλύψει η ετήσια χρηματοδότηση του ιδρύματος.

■ Το 2006 η κυβέρνηση νομοθέτησε τη βάση του 10 στις Πανελλαδικές Εξετάσεις ως το βαθμολογικό όριο, με το οποίο εισάγεται κανείς σε Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ. Βάσει του παραπάνω νόμου, πέρα από κάθε λογική, περίπου 18.000 μαθητές περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά και 30.000 συνολικά έμειναν εκτός Ανώτατης Εκπαίδευσης. Τα παιδιά αυτά αναγκαστικά στράφηκαν στα Κ.Ε.Σ. αφού δε βρήκαν καμιάν άλλη εργασιακή προοπτική. Δημιουργήθηκε έτσι μεγάλη τεχνητή ζήτηση για τα “κολλέγια”, ενώ η κυβέρνηση βρήκε άλλο ένα πρόσχημα να μειώσει περεταίρω τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων – τους λιγότερους εισακτέους…

Εμείς από τη μεριά μας, ως Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη, είμαστε αυτοί που στα 34 από τη μεταπολίτευση ως σήμερα παλεύουμε για την προάσπιση και διεύρυνση της Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας. Θεωρούμε πως η Παιδεία είναι δικαίωμα, είναι κοινωνικό αγαθό που κατακτήθηκε με τους αγώνες και το αίμα των φοιτητών. Είναι βασικός πυλώνας για ένα κράτος που στις αρχές του εντάσσει έννοιες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη. Αν η κυβέρνηση ενδιαφέρεται πραγματικά για το επίπεδο των πανεπιστημίων, ας αυξήσει τη δημόσια χρηματοδότηση κι ας θεσπίσει διαφανείς και δημοκρατικούς θεσμούς και Αξιολόγηση με ακαδημαϊκά κι όχι οικονομικά κριτήρια. Κι αν ενδιαφέρεται για την εργασιακή προοπτική των νέων, ας εφαρμόσει μια αναπτυξιακή πολιτική που θα ελέγχει την αγορά και που θα δίνει κίνητρα για την πρόσληψη νέων εργαζομένων κι ας ξεχάσει για πάντα την ασφαλιστική και συνταξιοδοτική διαφοροποίηση (που είναι βέβαιο πως θα δούμε στον νέο Ασφαλιστικό νόμο) παλιών και νέων εργαζομένων, σε βάρος των αυριανών πτυχιούχων.


Για εμάς, σίγουρα το σημερινό πανεπιστήμιο υπολείπεται κατά πολύ αυτού που όλοι ονειρευόμασταν στα θρανία του Λυκείου και στο οποίο πασχίσαμε να μπούμε. Σίγουρα χρειάζεται γενναίες αλλαγές σε διοικητικό κι υλικοτεχνικό επίπεδο, σίγουρα όμως όχι προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης και της υποβάθμισης.
Σε κάθε περίπτωση όμως, 42 χρόνια μετά τη θεσμοθέτηση του Άρθρου 16 στο Σύνταγμα από το Γέρο της Δημοκρατίας (1965 – Γεώργιος Παπανδρέου, Ένωση Κέντρου), που κατοχυρώνει το Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της Ανώτατης Εκπαίδευσης στη χώρα μας, θα είμαστε για άλλη μια φορά απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που μας θέλει να πληρώνουμε δίδακτρα σε καρικατούρες πανεπιστημίων, που θα μας “εξασφαλίζουν” λιγότερη μόρφωση και περισσότερη εργασιακή ανασφάλεια.


Π.Α.Σ.Π. ΕΜΠ

ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών
Τον τελευταίο καιρό γίνεται πολύς λόγος για τα Κέντρα Ελευθέρων σπουδών (ΚΕΣ) και συγκεκριμένα για τους τίτλους σπουδών που παρέχουν . Η συζήτηση για το θέμα αυτό έχει ως αφετηρία το 2005 όταν με την κοινοτική οδηγία που εξέδωσε η Ε.Ε. (36/05) καλεί σε αναγνώριση των τίτλων σπουδών που παρέχουν τα Κ.Ε.Σ. που εδρεύουν στα κράτη μέλη. Εν ολίγοις, αυτό που ζητούσε η οδηγία ήταν η αναγνώριση του «πτυχίου» που παρέχονταν από τα Κ.Ε.Σ. με franchising, από πανεπιστήμια που έχουν αναγνωριστεί από την Ε.Ε.
Όλη αυτή η ιστορία είχε ξεκινήσει ένα χρόνο πριν στον περίφημο διάλογο για την παιδεία με υπουργό Παιδείας την Μαριέττα Γιαννάκου και υπεύθυνο της διαδικασίας τον Θ. Βερέμη. Από τότε έγινε εμφανής η πρόθεση της Κυβέρνησης της Ν.Δ. να ιδιωτικοποιήσει την Ανώτατη Παιδεία. Σε αυτή τη πρωτοβουλία χρησιμοποίησαν ως εργαλεία από την μία την αναθεώρηση του Άρθρου 16 και από την άλλη μετεξέλιξη του ΔΙΚΑΤΣΑ σε ΔΟΑΤΑΠ(Διεπιστημονικός Οργανισμός Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πιστοποίησης).
Το άρθρο 16 όπως ισχύει από την Αναθεώρηση του 1982, που προώθησε η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, αναφέρει: «Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου…». Η σημερινή κυβέρνηση ήθελε να αλλάξει τη λέξη δημόσια πρόσωπα σε ιδιωτικά πρόσωπα ώστε να είναι εφικτή η ίδρυση πανεπιστημίου από ιδιώτες. Ευτυχώς η κινητοποίηση των φοιτητών, των καθηγητών και της κοινωνίας απέτρεψε την αναθεώρηση. Σε αυτή τη κίνηση, σπουδαίο ρόλο έπαιξε και η ΠΑΣΠ καθώς με την στάση της ανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να αποχωρήσει από την αναθεώρηση. Η παιδεία είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα στη πρόσβαση της έχει κάθε πολίτης οπότε θα πρέπει να παρέχεται δωρεάν.
Όσο αφορά το ΔΙΚΑΤΣΑ, που με μετεξελίχθηκε σε ΔΟΑΤΑΠ αποτελεί, το αρμόδιο όργανο αξιολόγησης, κρίσης και αναγνώρισης τίτλων σπουδών εντός κι εκτός Ε.Ε.. Βάση του θεσμικού πλαισίου του ΔΙΚΑΤΣΑ, οι τίτλοι των χωρών τόσο της Ε.Ε. όσο και εκτός αυτής, αναγνωρίζονταν ως ανώτατοι μόνο αν πληρούσαν τα κριτήρια της Ελληνικής Ανώτατης Εκπαίδευσης και τα κριτήρια του Ελληνικού Συντάγματος. Επιπλέον οι κάτοχοι Τίτλων εκτός Ε.Ε. έπρεπε βάση του θεσμικού πλαισίου του ΔΙΚΑΤΣΑ να εξετάζονται σε μαθήματα ειδικότητας ή θα έπρεπε να έχουν 3χρονη προϋπηρεσία στη χώρα αποφοίτησής τους για την αναγνώριση των πτυχίων τους. Τα πτυχία των 3χρονων Ιδρυμάτων ή συναφών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων δεν αναγνωρίζονταν ως Πτυχία Ανώτατης Εκπαίδευσης ακόμα κι αν αυτό γινόταν στη χώρα προέλευσής τους.
Η μετεξέλιξη του ΔΙΚΑΤΣΑ σε ΔΟΑΤΑΠ ανατρέπει, δυστυχώς, όλα τα ισχύοντα ως σήμερα καθώς κατεβάζει κατά πολύ τις απαιτήσεις για την αναγνώριση τίτλων σπουδών. Συγκεκριμένα, ο ΔΟΑΤΑΠ αναγνωρίζει ως Τίτλους Ανώτατης Εκπαίδευσης όλους αυτούς που προέρχονται από Τριτοβάθμια Ιδρύματα, ανεξαρτήτως των ετών φοίτησης, και τα οποία στη χώρα προέλευσής τους είναι αναγνωρισμένα ως Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης. Επιπλέον αναγνωρίζεται ως Πτυχίο Ανώτατης Εκπαίδευσης, κάθε Πτυχίο που προέρχεται από χώρα της Ανατολικής Ευρώπης και εφόσον το Ίδρυμα αποφοίτησης του κατόχου λογίζεται ως Ανώτατο στη χώρα αυτή. Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση άνοιξε το παράθυρο για την αναγνώριση των πτυχίων 3χρονης φοίτησης. Δηλαδή, εξισώνει τα «πτυχία» των 3χρόνων με 18-20μαθήματα με αυτά των ΑΕΙ των 4-5 χρόνων σπουδών με 40-70μαθήματα. Γίνεται πασιφανές πως οι τίτλοι σπουδών των ΚΕΣ σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αναγνωριστούν καθώς θα πλήξουν όλους τους φοιτητές που σπουδάζουν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. αφενός με την αναθεώρηση του άρθρου 16 αφετέρου με την μετατροπή του ΔΙΚΑΤΣΑ σε ΔΟΑΤΑΠ αποπειράθηκε πολύ πριν την κοινοτική οδηγία να αναγνωρίσει τους τίτλους σπουδών των Κ.Ε.Σ.. Απλά η οδηγία 36/05 προσέθεσε ένα ακόμη βέλος στη φαρέτρα του υπουργείου. Δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις του Στυλιανίδη που προέτρεψε τους αποτυχόντες των πανελλαδικών εξετάσεων να σπουδάσουν σε κάποιο ΚΕΣ. Να σημειωθεί πως σε πολλές περιπτώσεις σύμφωνα με την κοινοτική οδηγία οι τίτλοι σπουδών των Κ.Ε.Σ. θα αναγνωρίζονται αυτόκλητα χωρίς διαμεσολάβηση του ΔΟΑΤΑΠ!
Η Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη ως υπεύθυνη παράταξη δεν επιδίδεται σε αλόγιστη κριτική αλλά προτείνει. Καλούμε τη κυβέρνηση να απορρίψει την κοινοτική οδηγία και να φέρει το θέμα στα κοινοτικά όργανα ώστε να προστατέψει την ποιότητα της παιδείας. Επιπλέον, καλούμε τον υπουργό παιδεία να καταργήσει τη βάση του 10 στις Πανελλαδικές εξετάσεις που την εισήγαγε μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί τεχνική ζήτηση για τα «κολλέγια». Αν πραγματικά η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για την δημόσια παιδεία ας αυξήσει τη χρηματοδότηση και ας θεσπίσει διαφανείς και δημοκρατικούς θεσμούς και αξιολόγηση με ακαδημαϊκά κριτήρια και όχι κριτήρια ελεύθερης αγοράς. Αναγκαία κρίνεται και η μετεξέλιξη του ΔΟΑΤΑΠ σε ΔΙΚΑΤΣΑ με αυστηρές προϋποθέσεις για την αναγνώριση τίτλων σπουδών.
Η Π.Α.Σ.Π. ως η μεγαλύτερη αγωνιστική παράταξη των πανεπιστημίων θα συνεχίσει να αγωνίζεται για Δημόσια Δωρεάν Παιδεία ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16 και ενάντια στον Νέο Νόμο Πλαίσιο.

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίσει τα πτυχία

Δεύτερο ευρωσκαμπίλι για τα κολέγια δέχθηκε χθες η χώρα μας. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα θα είχε την υποχρέωση να αναγνωρίσει τα πτυχία αυτά ακόμα και αν δεν αναγνώριζε τα κολέγια ως εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως έπραξε το καλοκαίρι ο κ. Στυλιανίδης.

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ο νέος Νόμος Στυλιανίδη για τους όρους λειτουργίας των κολεγίων είναι πλέον ευάλωτος σε δικαστικές προσφυγές, αφού σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν είναι αναγκαίο να αναγνωρίσει η χώρα μας ως εκπαιδευτικά ιδρύματα τα κολέγια προκειμένου να αναγνωρίσει τα πτυχία τους. Αυτό εφόσον οι επιχειρήσεις αυτές δεν εντάσσονται στο ελληνικό εκπαιδευτικό
ΕΥΑΛΩΤΟΣ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
Ο νέος Νόμος Στυλιανίδη για τους όρους λειτουργίας των κολεγίων είναι ευάλωτος σε δικαστικές προσφυγές
σύστημα αλλά στο εκπαιδευτικό σύστημα του κράτους από το οποίο προέρχεται το συνεργαζόμενο πανεπιστήμιο, το οποίο είναι και το μόνο αρμόδιο να διασφαλίζει την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Η πρώτη από τις δύο νέες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου εκδόθηκε κατόπιν προδικαστικού ερωτήματος που είχε υποβάλει το Συμβούλιο της Επικρατείας, προκειμένου να αποφασίσει επί της προσφυγής του αποφοίτου κολεγίου κ. Θ. Γ. Χατζηθανάση, η αίτηση του οποίου να αναγνωριστεί το δίπλωμα οπτικού που είχε λάβει από ιταλικό πανεπιστήμιο κατόπιν παρακολούθησης τμήματος των σπουδών σε ελληνικό συνεργαζόμενο κολέγιο, είχε απορριφθεί από τους αρμόδιους ελληνικούς φορείς, με τη γνωστή αιτιολογία ότι οι σπουδές έγιναν εν μέρει στην Ελλάδα. Η δεύτερη απόφαση, με την οποία η χώρα μας καταδικάστηκε δεύτερη φορά από τον περασμένο Οκτώβριο για τα κολέγια, εκδόθηκε έπειτα από προσφυγή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Ελλάδας για την ίδια υπόθεση.

Δεν σηκώνει παρερμηνείες
Η απάντηση του Ευρωδικαστηρίου δεν σηκώνει παρερμηνείες: «Οι αρμόδιες αρχές του κράτους μέλους υποδοχής υποχρεούνται να αναγνωρίζουν το δίπλωμα που έχει χορηγηθεί από αρμόδια αρχή άλλου κράτους μέλους και πιστοποιεί την ολοκλήρωση σπουδών που έχουν πραγματοποιηθεί, εν όλω ή εν μέρει, σε φορέα εγκατεστημένο στο κράτος μέλος υποδοχής ο οποίος, δυνάμει της νομοθεσίας του τελευταίου αυτού κράτους μέλους, δεν αναγνωρίζεται ως εκπαιδευτικό ίδρυμα».

Η μοναδική δυνατότητα ελέγχου των σπουδών αυτού του τύπου που απομένει στη χώρα μας είναι να αξιοποιεί το άρθρο 4 της σχετικής κοινοτικής οδηγίας, προκειμένου να επιβάλει αντισταθμιστικά μέτρα σε πτυχιούχο κολεγίου, δηλαδή να τον υποχρεώσει σε «πρακτική άσκηση προσαρμογής ή σε δοκιμασία επάρκειας, εφόσον υπάρχει ουσιαστική διαφορά, από άποψη διάρκειας ή περιεχομένου, μεταξύ της εκπαίδευσης που έλαβε ο αιτών και εκείνης που απαιτεί το κράτος μέλος υποδοχής».


«Το άρθρο 16 δεν απαγορεύει τη λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων»

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, όπως είχε κάνει και τον Οκτώβριο οπότε με άλλη απόφασή του καταδίκασε τη χώρα μας για την άρνησή της να αναγνωρίσει τα πτυχία αυτά, διευκρινίζει ότι το άρθρο 16 του Συντάγματος δεν αφορά την περίπτωση των κολεγίων εφόσον αυτά δεν εντάσσονται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Επιπλέον, προχωρά και σε ερμηνεία του ελληνικού Συντάγματος καταλήγοντας ότι, παρά το άρθρο 16, υπάρχει δυνατότητα λειτουργίας μη κρατικών πανεπιστημίων.

«Στην Ελληνική Δημοκρατία η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται, σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματός της, αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Σύμφωνα με το Συμβούλιο της Επικρατείας, από τη διάταξη αυτή δεν συνάγεται εν τούτοις ότι επιβάλλεται η παροχή της παιδείας αποκλειστικώς από το κράτος. Το Σύνταγμα δεν κατοχυρώνει μεν ατομικό δικαίωμα των ιδιωτών να ιδρύουν επαγγελματικά εκπαιδευτήρια, αλλά ούτε τους απαγορεύει την ίδρυση τέτοιων εκπαιδευτηρίων», αναφέρει χαρακτηριστικά η απόφαση

Δειτε το ρεπορταζ της εκπομπης του ΣΚΑΙ!Τι ειναι τα Κεντρα Ελευθερων Σπουδων και
η απουσια ελεγχου τους απο τα πανεπιστημια του εξωτερικου!


http://www.skai.gr/master_avod.php?id=107079&cid=61569&bc=61569&lsc=1