ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΠΑΣΠ ΕΜΠ

Ιούνιος 2007

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η παιδεία πάντοτε αποτελούσε τον κινητήριο μοχλό της ανθρώπινης εξέλιξης, τόσο στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής και της οικονομίας, όσο και στην ανάπτυξη και οργάνωση της κοινωνίας μας γενικότερα.

Έτσι η παιδεία ως έννοια και η εκπαίδευση ως λειτουργία αποτελούν τα πολυτιμότερα εφόδια του σύγχρονου πολιτισμού, αλλά και κάθε σοβαρά οργανωμένης κοινωνίας. Η δυνατότητα κάθε πολίτη ξεχωριστά αλλά και ενός ολοκληρωμένου συνόλου να προσαρμόζεται στα συνεχώς διαφοροποιημένα δεδομένα της ζωής και να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, περνά μέσα από την παιδεία που διαθέτει, γίνεται δε αποτελεσματικότερη όταν διαθέτει αντίστοιχα αποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Σαν υποστηρικτές του δημοκρατικού σοσιαλισμού και του προοδευτικού προσανατολισμού της χώρας θεωρούμε ότι η παιδεία είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα κάθε πολίτη. Έτσι είναι άμεσης προτεραιότητας η υποχρέωση της πολιτείας να το διασφαλίσει, για κάθε νέο και νέα, με τις ίδιες διαφανείς διαδικασίες, με την ίδια ποιότητα, ίδιες δυνατότητες και συνθήκες σπουδών σε κάθε βαθμίδα. Σημαντικός στόχος της παιδείας μας θα πρέπει να είναι η αναζήτηση και η ανάπτυξη δημιουργικών ικανοτήτων και ταλέντων των νέων. Αν η αρετή είναι γνώση και η γνώση μπορεί να διδαχθεί, τότε το εκπαιδευτικό σύστημα που θα την διδάξει είναι βασική υποχρέωση της πολιτείας η οποία δεν πρέπει και δεν μπορεί να την εκποιήσει προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων.

Σήμερα στα πλαίσια της προσπάθειας που καταβάλλει η χώρα μας και που έχει δώσει αποτελέσματα, για ανάπτυξη, πρόοδο και παροχή ίσων ευκαιριών για όλους τους πολίτες, είναι απαραίτητο να υπάρξει άσκηση ουσιαστικής πολιτικής στο χώρο της εκπαίδευσης συνολικά αλλά και των Πανεπιστημίων ειδικότερα. Υπάρχει η ανάγκη λοιπόν, σήμερα να υπάρξει μια ουσιαστική, ρεαλιστική και αναλυτική πρόταση για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο η οποία θα εντάσσεται σε μια ολοκληρωμένη πολιτική εθνικού σχεδιασμού για το χώρο της παιδείας στη χώρα μας.

Η παιδεία πρέπει να απαγκιστρωθεί από το συντηρητικό κατεστημένο και τις υποτιθέμενες ριζοσπαστικές, μα πέρα για πέρα αναχρονιστικές και ξεπερασμένες λογικές, που το κρατούν δέσμιο. Μια σύγχρονη πρόταση για την Ανώτατη Εκπαίδευση, δεν μπορεί να βασίζεται στην εμπορευματοποίησή του Πανεπιστημίου μέσω των ιδιωτικών συμφερόντων που «εισβάλουν» στο χώρο της Παιδείας με προφανείς στόχους. Δεν μπορεί επίσης να αφεθεί σε λογικές που υπερασπίζονται το Δημόσιο Δωρεάν Εκπαιδευτικό Σύστημα με όρους δογματικούς. Μόνο ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτό στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, στις επιστημονικές εξελίξεις, στην παραγωγική διαδικασία, στους τοπικούς φορείς, στους πολίτες και σε ολόκληρη την κοινωνία, θα το καταστήσει τον σημαντικότερο φορέα ανάπτυξης της χώρας και θα επιτελέσει τον σημαντικό κοινωνικό του ρόλο.

Βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει σωστά το σύγχρονο Πανεπιστήμιο και να επιτελέσει τον πραγματικό του ρόλο είναι αυτή η σύγχρονη πρόταση να στηριχθεί πάνω σε δυο έννοιες - κλειδιά: Αξιολόγηση και Διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα.

ΧΑΡΑΞΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Το σύστημα εκπαίδευσης της χώρας δεν αποτελεί ένα απλό θέμα, αλλά ένα εθνικό ζήτημα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σταθούμε στην τακτική της κυβέρνησης της Ν.Δ. όσον αφορά τον πολυδιαφημισμένο Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία. Ο «διάλογος» αυτός, που μόνο διάλογος δεν είναι, προκάλεσε ένα βαρύ κλίμα δυσπιστίας τόσο στη φοιτητική και τη μαθητική, όσο και στην εκπαιδευτική και ακαδημαϊκή κοινότητα. Έτσι γίναμε μάρτυρες μιας ακόμη φιέστας της Ν.Δ., η οποία προσπαθεί μέσω αυτής της μεθόδου να περάσει τα μέτρα που έχει προαποφασίσει το κυβερνητικό επιτελείο.

Από την πρώτη κιόλας ολομέλεια του ΕΣΥΠ, η κυβέρνηση επεχείρησε να περάσει στα βιαστικά και χωρίς προηγούμενη επεξεργασία τόσο την αξιολόγηση όσο και το νομοσχέδιο για την αλλαγή του ΔΙΚΑΤΣΑ. Οι θέσεις δίκην εντυπωσιασμού από τον Πρόεδρο του ΕΣΥΠ κ. Βερέμη, καθώς και η κατάθεση των νομοσχεδίων πριν αρχίσει ο υποτιθέμενος διάλογος, φανερώνουν τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης. Οι εμπρηστικές δηλώσεις του Προέδρου του ΕΣΥΠ, σχετικά με:

- τα ιδιωτικά πανεπιστήμια

- την κατάργηση του δωρεάν συγγράμματος

- των αιώνιων φοιτητών

αποτελούν πρόκληση για τους φοιτητές και είναι ενάντια στις κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος.

Δεν είναι δυνατόν όμως να συζητάμε το μάξιμουμ του χρόνου σπουδών, χωρίς να έχουμε διασφαλίσει ένα αξιοπρεπές επίπεδο σπουδών.

Προμετωπίδα της προσπάθειας της Π.Α.Σ.Π. για αναβάθμιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και βασικό συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας μας είναι η χάραξη Εθνικής Στρατηγικής για την παιδεία που θα είναι αποτέλεσμα ενός ουσιαστικού διαλόγου. Ο διάλογος δεν γίνεται όμως μόνο σε επίπεδο κορυφής μεταξύ πολιτικών κομμάτων, Εκκλησίας, στελεχών του ΥΠΕΠΘ και εκπαιδευτικών, όπως βλέπουμε να γίνεται, αλλά μεταξύ όλων των φορέων, με ουσιαστική συμμετοχή των φοιτητών. Επίσης διάλογος μπορεί να γίνει και μέσα στα ίδια τα Όργανα των Πανεπιστημίων (Σύγκλητο, Γενικές Συνελεύσεις σχολών κ.α.), στη σχολική κοινότητα, μέχρι και στις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητών μέσα στα αμφιθέατρα. Επίσης είναι αδιανόητο να προσπαθείς να λύσεις τα προβλήματα της παιδείας βάζοντας ημερομηνία λήξης στον διάλογο και λαμβάνοντας ορισμένα στοιχεία ως δεδομένα και προαποφασισμένα.

Βασικός στόχος της προσπάθειας αυτής για την χάραξη της Εθνικής Στρατηγικής στην παιδεία πρέπει να είναι η δημιουργία ενός συστήματος με προοπτική που θα δίνει ουσιαστικές λύσεις με καινοτόμες-προοδευτικές προτάσεις, δίχως προδεδικασμένα και προκαθορισμένες στρατηγικές μεθόδευσης.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ

Το Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι σε σύνδεση με την κοινωνία και να αποτελεί μια παραγωγική δύναμη αυτής. Για να μπορέσει όμως να μετεξελιχθεί σε μια ισχυρή παραγωγική δύναμη θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από δύο πράγματα: οικονομική αυτοδυναμία και ακαδημαϊκή ανεξαρτησία.

<!--[if !supportLists]-->§  <!--[endif]-->Η οικονομική αυτοδυναμία:

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο αυτό. Έτσι, οικονομική αυτοδυναμία είναι μια έννοια με την οποία το Πανεπιστήμιο αξιοποιώντας πόρους που το ίδιο κατέχει π.χ. ακίνητη περιουσία, ερευνητικές δραστηριότητες κ.τ.λ., συμμετέχει στην κάλυψη αναγκών του ιδίου, μη επιβαρύνοντας το κράτος και αναπτύσσοντας παράλληλα μια γενικότερη αναπτυξιακή δραστηριότητα.

Φυσικά εμείς, οι νέοι σοσιαλιστές, σε αντίθεση με την φιλελεύθερη άποψη και τον κύριο εκφραστή αυτής μέσα στο χώρο των Πανεπιστημίων δηλαδή την ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, δεν μιλάμε για πλήρη ανεξαρτητοποίηση του Πανεπιστημίου από το κράτος αφού για εμάς ο δημόσιος χαρακτήρας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι απαράβατος όρος. 

Η οικονομική αυτοδυναμία λοιπόν, εξασφαλίζεται με:

Α) Τη θεσμοθέτηση πάγιου ελάχιστου ποσοστού του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος που θα διατίθεται για την παιδεία. Αύξηση των κονδυλίων για την παιδεία, άμεσα.

Β) Την αξιοποίηση των οικονομικών πόρων του ίδιου του Πανεπιστημίου και την επιχειρηματική δραστηριότητα που πρέπει αυτό να αναπτύξει όσον αφορά τη διαχείριση της περιούσίας του. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνουμε το γεγονός ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει την μεγαλύτερη περιουσία μετά την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία και παρ’ όλα αυτά  το πρόβλημα κτιριακής υποδομής που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, είναι τεράστιο. Δε συμφωνούμε με ένα Πανεπιστήμιο – επιχειρηματία που υποβαθμίζει τη γνώση και την επιστημονική έρευνα στο βωμό του κέρδους. Διαφωνούμε πλήρως με τον έλεγχο της επιστημονικής έρευνας προς όφελος των εταιριών, αλλά δεν πρέπει το Πανεπιστήμιο να έχει τα μάτια του κλειστά στην αγορά εργασίας και στις εξελίξεις. Για το λόγο αυτό οφείλει να είναι συνδεδεμένο με την παραγωγική διαδικασία και οδηγεί την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Γ) Την διεξαγωγή ερευνητικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων που θα χρηματοδοτούνται από την αυτόνομη διαχείριση: των κρατικών κονδυλίων, των κονδυλίων από την αγορά εργασίας και από τους τοπικούς φορείς (δήμους, νομαρχίες, συνεταιρισμούς κ.α.) και τέλος των κοινοτικών κονδυλίων.

Για την διασφάλιση της διαφάνειας στην όλη διαχείριση των πόρων και τον ουσιαστικό έλεγχο αυτών των διαδικασιών, είναιεπιτακτική ανάγκη η φοιτητική συμμετοχή στις Επιτροπές Ερευνών, καθώς και η δημιουργία ενός Εθνικού Συμβουλίου Αξιολόγησης.

<!--[if !supportLists]-->§  <!--[endif]-->Η ακαδημαϊκή ανεξαρτησία:

Έγκειται στη διαδικασία με την οποία όλες οι πανεπιστημιακές υποθέσεις βρίσκονται υπό την αρμοδιότητα των πανεπιστημιακών οργάνων και όχι υπό την αρμοδιότητα του κράτους και των φορέων του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα εξής:

Α) Κατάρτιση προγραμμάτων σπουδών αποκλειστικά και μόνο υπ’ ευθύνη των τμημάτων και υπό την αιγίδα της Συγκλήτου και την γνωμοδότηση (και μόνον αυτή) των σχετικών επαγγελματικών συλλόγων με τη πλήρη συμμετοχή τόσο της ακαδημαϊκής κοινότητας όσο και των φοιτητών.

Β) Παραχώρηση πλήρων αρμοδιοτήτων στα Πανεπιστήμια για την προκήρυξη και πλήρωση θέσεων προσωπικού, τόσο εκπαιδευτικού (ΔΕΠ) όσο και Διοικητικού μέσα από διαδικασίες διαφανείς, αδιάβλητες και αξιοκρατικές.

Γ) Χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων με βάση τις αντικειμενικές τους ανάγκες καθώς και το επιστημονικό και ερευνητικό τους έργο και όχι μόνο με βάση την ιστορία και το μέγεθος του ιδρύματος

Δ) Το ΥΠΕΠΘ θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τον αριθμό των εισακτέων που καθορίζει κάθε σχολή ότι έχει την δυνατότητα να δεχθεί σε ετήσια βάση, σύμφωνα με: τις δυνατότητες της σχολής (όπως υλικοτεχνική υποδομή κ.α.).

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι είναι απολύτως ικανοποιημένος από τη συνολική στάθμη των Ελληνικών Πανεπιστημίων, καθώς κατά περίπτωση και ανά ίδρυμα παρουσιάζονται σημαντικές ελλείψεις και προβλήματα. Η κατάσταση στα Πανεπιστήμια έχει να καταδείξει μια πληθώρα παραδειγμάτων που αποδεικνύουν την έλλειψη συνολικού σχεδιασμού της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Οι καθηγητικές αυθαιρεσίες που συναντούμε καθημερινά, η αδιαφάνεια στη διαχείριση των κονδυλίων, η ελλιπής υλικοτεχνική υποδομή, η κακή ποιότητα των συγγραμμάτων, είναι κάποιες από τις συνθήκες που σίγουρα δεν κάνουν τα Πανεπιστήμια να ανταποκρίνονται πλήρως στις προσδοκίες της κοινωνίας.

Επίσης, αρκετές είναι οι περιπτώσεις όπου νέα τμήματα ιδρύονται χωρίς να εξετάζεται η επιστημονική και κοινωνική χρησιμότητά τους, με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο αριθμός των εισακτέων με μοναδικό σκοπό την αύξηση της επιχορήγησης των τμημάτων από το κράτος, τεράστια ποσά ξοδεύονται χωρίς να ιεραρχούνται οι ανάγκες.

Είναι λοιπόν προφανές ότι αποτελεί επιτακτική ανάγκη η δραστηριοποίηση ενός κεντρικού οργάνου που θα αναλάβει το σχεδιασμό, το συντονισμό και τον έλεγχο των δράσεων, το οποίο θα απαρτίζεται από εκπροσώπους της ακαδημαϊκής κοινότητας και των φοιτητών. Το εν λόγω όργανο θα δίνει τις κατευθύνσεις για τη δημιουργία νέων τμημάτων και αντίστοιχων επιστημονικών πεδίων, για την ανάπτυξη της έρευνας, τον εντοπισμό των αδύνατων σημείων και θα εποπτεύει την διαχείριση των κονδυλίων.Γίνεται σαφής λοιπόν η ανάγκη αξιολόγησης των υπαρχόντων δομών, του εκπαιδευτικού και ερευνητικού έργου και της διαχείρισης των πόρων ώστε να είναι δυνατός ο εντοπισμός αυτών των αδύνατων σημείων.

Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ε.Ε. μαζί με το γαλλόφωνο Βέλγιο, δίχως Εθνικό Σύστημα Αξιολόγησης της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Πώς μπορούμε να μιλάμε για ένα σύγχρονο προοδευτικό πανεπιστήμιο, όταν μια έννοια όπως αυτή της αξιολόγησης που στην ουσιαστική ερμηνεία και εφαρμογή της έρχεται αντιμέτωπη με τα φαινόμενα συντηρητισμού που μαστίζουν το πανεπιστήμιο του σήμερα, δεν είναι επίσημα θεσμοθετημένη; Η άρνηση για την δημιουργία ενός Συστήματος Αξιολόγησης αντιστοιχεί στην αποδοχή της σημερινής υπάρχουσας κατάστασης.

Η αντιμετώπιση του θέματος για εμάς σε αντίθεση με τις υπόλοιπες φοιτητικές παρατάξεις, δεν είναι η στείρα άρνηση ή αποδοχή της αξιολόγησης, αλλά το πώς θα διαμορφώσουμε ένα λειτουργικό και αξιόλογο σύστημα που θα συμβάλει στην αναβάθμιση της παιδείας στη χώρα μας.

Η Π.Α.Σ.Π. σαν προοδευτική έκφραση και δύναμη αλλαγής στα Πανεπιστήμια, χρόνια πίστευε και πιστεύει την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός εθνικού συστήματος αξιολόγησης η οποία θα είναι καθαρά ακαδημαϊκή (δηλαδή δεν θα γίνεται με αγοραία κριτήρια). Μια αξιολόγηση που:

<!--[if !supportLists]-->1)      <!--[endif]-->θα έχει ρόλο καθαρά υποστηρικτικό προς τα Ιδρύματα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, δεν θα τα κατατάσσει σε «καλά» και «κακά», αξιόλογα και ανεπαρκή.

<!--[if !supportLists]-->2)      <!--[endif]-->θα δίνει τη δυνατότητα στους φοιτητές να αποφασίζουν οι ίδιοι για τα Πανεπιστήμιά τους και τις γνώσεις που τους παρέχονται, με το να τους δίνεται η δυνατότητα να συμμετέχουν άμεσα και ουσιαστικά στην διαδικασία αυτή και θα γίνεται αποκλειστικά και μόνο με ακαδημαϊκά κριτήρια, δηλαδή:

<!--[if !supportLists]-->§  <!--[endif]-->Τι εννοούμε όταν λέμε αξιολόγηση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης;

Φυσικά, δεν νοείται αξιολόγηση δίχως σημαντική αύξηση των κονδυλίων για την παιδεία, αύξηση που θα γίνει με γνώμονα τις πραγματικές ανάγκες και όχι τα οικονομικά συμφέροντα των καθηγητών. Η παιδεία είναι κοινωνικό αγαθό, γι’ αυτό και πρέπει να συνεχίσει να παρέχεται δωρεάν σε όλους.

Όσον αφορά τις υποδομές, ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί στα περιφερειακά Πανεπιστήμια, η πλειονότητα των οποίων λόγω του ότι έχουν ιδρυθεί τα τελευταία χρόνια, δεν έχουν ολοκληρώσει τις υποδομές τους. Επίσης σε τμήματα με ταχύτατη επιστημονική εξέλιξη, πρέπει να εκσυγχρονίζεται διαρκώς ο εξοπλισμός τους, ώστε να είναι σε θέση να μένουν μέσα στις εξελίξεις και να παράγουν σύγχρονο εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο.

Σχετικά με την εκπαιδευτική διαδικασία και το ερευνητικό έργο πρέπει να εστιάσουμε στην επιλογή και εξέλιξη των καθηγητών, στην ανανέωση των εκπαιδευτικών συγγραμμάτων, στα προγράμματα σπουδών και στην έρευνα. Απαιτούμε την ουσιαστικοποίηση των κριτηρίων επιλογής υποψηφίων, ώστε να υπολογίζονται όχι μόνο οι δημοσιεύσεις, αλλά και η διδακτική ικανότητα, η συγγραφή βιβλίων και η αποδοχή τους από τους φοιτητές. Η διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών πρέπει να αφήνεται αποκλειστικά στην αρμοδιότητα της Γενικής Συνέλευσης κάθε τμήματος, η οποία είναι και πιο αρμόδια για την πλήρη και ορθή εκπλήρωση του ρόλου του τμήματος.

<!--[if !supportLists]-->§  <!--[endif]-->Ποια όμως πρέπει να είναι η μορφή ενός τέτοιου συστήματος αξιολόγησης;

Η διαδικασία της αξιολόγησης θα πρέπει να χωριστεί σε δύο μέρη: στην εσωτερική και στην εξωτερική.

Η εσωτερική αξιολόγηση θα διενεργείται σε επίπεδο ιδρύματος ή τμήματος θα είναι στην αρμοδιότητα και ευθύνη των εσωτερικών οργάνων συνδιοίκησης και σε αυτή ουσιαστικό ρόλο θα έχει η φωνή του φοιτητή μέσω της συμμετοχής του στην διαδικασία αξιολόγησης (συμμετοχή στα όργανα συνδιοίκησης, συμπλήρωση ερωτηματολογίων κ.τ.λ.). Προφανώς όμως θα πρέπει να υπάρξει υπευθυνότητα και ωριμότητα των φοιτητών κατά την συμμετοχή σε αυτή ώστε τα αποτελέσματα της  να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Η εξωτερική αξιολόγηση θα πρέπει να διενεργείται από σώμα αξιολογητών εκτός του αξιολογούμενου ιδρύματος. Το σώμα αυτό θα πρέπει να αποτελείται από ανθρώπους με αποδεδειγμένη ακαδημαϊκή προσφορά οι οποίοι και θα προτείνονται από τον ανεξάρτητο φορέα που θα συντονίζει και θα εποπτεύει την διαδικασία αξιολόγησης όλων των ιδρυμάτων. Η συμμετοχή των φοιτητών πρέπει να εξασφαλίζεται και σε αυτή τη βαθμίδα μέσω της αντιπροσώπευσής τους αυτή τη φορά.

Θεωρούμε ότι έχει φτάσει πλέον η ώρα για τον εξορθολογισμό και την ανασυγκρότηση της Δημόσιας Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει στον κοινωνικό, μορφωτικό και αναπτυξιακό της ρόλο.

Είμαστε προοδευτικοί νέοι άνθρωποι με οράματα για ένα καλύτερο αύριο. Ένα καλύτερο αύριο που σαφώς και ξεκινάει από την εκπαίδευση και κυρίως την τριτοβάθμια. Για να μπορέσουμε να βιώσουμε το Πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε πρέπει να αγωνιστούμε ώστε τα πάντα, εντός των ιδρυμάτων, να αξιολογούνται και να αξιολογούνται σωστά και υπεύθυνα. Μόνο τότε τα φαινόμενα συντηρητισμού που αναπτύσσονται εντός των ιδρυμάτων και που έχουν καθηλώσει το πανεπιστήμιο σε μια εσωστρεφή και μίζερη κατάσταση θα μπορέσουν να παταχθούν. 

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

Χωρίς να θέλουμε να χαρακτηριστούμε ως απαισιόδοξοι, οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι το Πανεπιστήμιο του σήμερα σε πολλές περιπτώσεις έχει μετατραπεί σε μια «συντηρητική» κοινωνία που ασκεί απλά και μόνο διαχείριση προς εξυπηρέτηση συμφερόντων και εντέλει καλλιεργεί τον ατομικισμό ως στάση ζωής.

Στο Πανεπιστήμιο σήμερα, βιώνουμε ένα μικρόκοσμο της άσχημης πλευράς της κοινωνίας που θα ζήσουμε αύριο. Μιας κοινωνίας που δυστυχώς, κατά κοινή ομολογία, οι πολίτες της ενδιαφέρονται για την ικανοποίηση των προσωπικών τους συμφερόντων αδιαφορώντας για το συλλογικό συμφέρον. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και μέσα στο Πανεπιστήμιο. Οι συλλογικές διαδικασίες και τα συλλογικά οράματα για ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο έχουν δώσει τη θέση τους στις προσωπικές επιθυμίες φοιτητών και καθηγητών που ζουν μέσα σε αυτό.

Έχουμε βιώσει ως συνδικαλιστές πολλές φορές καταστάσεις όπου πτυχία μοιράζονται αφειδώς στο βωμό της ανέλιξης και εξυπηρέτησης συμφερόντων μερίδας καθηγητών. Όπως έχουμε επίσης βιώσει και προσπάθειες εκβιασμού από πλευράς φοιτητικών παρατάξεων ώστε να κερδίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα (πτυχία, χρήματα, τοποθέτηση σε μεταπτυχιακά προγράμματα κ.τ.λ.) σε περιπτώσεις όπου η συμμετοχή τους κρίνεται αναγκαία π.χ. πρυτανικές εκλογές.

Αυτή είναι η άσχημη πραγματικότητα του σημερινού Πανεπιστημίου. Ο καθένας προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τους θεσμούς του, ως μέσο επίτευξης των προσωπικών του στόχων. Και όσο συνεχίζεται αυτό, τόσο οι φοιτητικές παρατάξεις θα αποδυναμώνονται γιατί ο απλός φοιτητής θα χάνει τη διάθεσή του να βοηθήσει στην επίτευξη συλλογικών στόχων, και τόσο περισσότερο θα αποθρασύνονται συγκεκριμένοι καθηγητικοί κύκλοι που λυμαίνονται το χώρο του Πανεπιστημίου.

Εμείς ως προοδευτική παράταξη πρέπει να βγούμε μπροστά και να καυτηριάσουμε τη συγκεκριμένη άσχημη πραγματικότητα.

Πρέπει να βγούμε μπροστά, αποδεχόμενοι τις ευθύνες μας και να προειδοποιήσουμε ότι η πολυπόθητη δημοκρατία εντός του Πανεπιστημίου δέχεται ανεπανόρθωτα πλήγματα.

Πρέπει να βγούμε μπροστά και να απαιτήσουμε αλλαγές και τομές στο ζοφερό σκηνικό που ζούμε. Οφείλουμε να προτείνουμε και να παλέψουμε για:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Ουσιαστικότερη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Το θέμα δεν είναι απλά ποσοτικό αλλά πάνω απ’ όλα ποιοτικό. Οι εκπρόσωποι των φοιτητών θα πρέπει να δεσμεύονται από τις απόψεις των συναδέλφων τους όταν θα εκφράζουν τη γνώμη τους στα όργανα συνδιοίκησης. Π.χ. τα αποτελέσματα της συμπλήρωσης ερωτηματολογίων για την εξέλιξη των μελών Δ.Ε.Π. από όλους τους φοιτητές, θα είναι δεσμευτικά για τους εκπροσώπους των φοιτητών, οι οποίοι δεν θα μπορούν να ασκήσουν προσωπική πολιτική σε τόσο καίρια ζητήματα.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Θεσμοθέτηση Ανεξάρτητου ως προς το πανεπιστήμιο Σώματος Λογιστών που θα ελέγχει την απορρόφηση, κατεύθυνση των κονδυλίων και γενικότερα την οικονομική διαχείριση των ιδρυμάτων. Το συγκεκριμένο σώμα θα υποχρεούται να δημοσιοποιεί τα αποτελέσματα των ελέγχων του.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Περαιτέρω αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και λειτουργιών από την Πρυτανεία προς τις Σχολές και τα τμήματα, κάτι το οποίο θα βοηθήσει στο ξεπέρασμα της υφιστάμενης γραφειοκρατίας αλλά και θα περιορίσει φαινόμενα «ρουσφετιού» από πλευράς Πρυτανείας.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Καθιέρωση του συστήματος των πανελλαδικών εξετάσεων κατά τη διάρκεια των εξεταστικών περιόδων, με σφραγισμένο το όνομα του φοιτητή που θα εξετάζεται στο μάθημα. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να περιοριστεί ο εκβιασμός που ασκούν συγκεκριμένοι καθηγητικοί κύκλοι, απειλώντας φοιτητές ότι θα αποτύχουν στο μάθημά τους εφόσον δεν ικανοποιηθούν προσωπικά συμφέροντα αυτών των καθηγητών.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Δημοσιοποίηση των ερευνητικών προγραμμάτων και των προϋπολογισμών αυτών.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Διαφάνεια στην επιλογή των υποψήφιων για Διδακτορικά και Μεταπτυχιακά προγράμματα.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Πλήρης αντικειμενικοποίηση και ενιαία κριτήρια για τις διαδικασίες που αναφέρονται στη φοιτητική μέριμνα. Αύξηση των δικαιούχων δωρεάν σίτισης και στέγασης ώστε σταδιακά να καλύπτονται όλοι οι φοιτητές.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Τέλος, εφόσον κατοχυρωθούν τα παραπάνω, δημιουργώντας έτσι ένα διαφανές δημοκρατικό πλέγμα στη λειτουργία των ιδρυμάτων, οφείλουμε να προτείνουμε την ενίσχυση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών όσον αφορά τις εκλογές για την ανάδειξη των Διοικητικών αρχών των ιδρυμάτων. Αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των φοιτητών στις εκλογές για ανάδειξη Διοικήσεων των Ιδρυμάτων στο 100% επί του ποσοστού των μελών ΔΕΠ.

Το ζητούμενο για τους φοιτητές και γενικότερα για την κοινότητα του Πανεπιστημίου είναι να προτείνουμε και να παλέψουμε για τις αλλαγές. Το ζητούμενο είναι να δώσουμε ένα ισχυρό ράπισμα στο σάπιο και διεφθαρμένο κατεστημένο του σημερινού Πανεπιστημίου και να αναδείξουμε τη δημοκρατική και προοδευτική όψη που αυτό οφείλει να έχει για να μπορέσει να ανταποκριθεί στο ρόλο του.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ

Ένας σημαντικός παράγοντας στη διαμόρφωση του σύγχρονου πανεπιστημίου είναι και οι άνθρωποι που έχουν επωμιστεί το βάρος της εκπαίδευσης των νέων επιστημόνων, δηλαδή τα μέλη Δ.Ε.Π. του πανεπιστημίου. Πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή στο επίπεδο της διδασκαλίας τους, την μεταδοτικότητά τους, την επαφή με το φοιτητή, καθώς και την ευσυνειδησία τους στην άσκηση του έργου τους.

Στα παραπάνω πλαίσια θεωρούμε ότι θα πρέπει να ουσιαστικοποιηθούν και να τηρηθούν αυστηρά τα κριτήρια που προβλέπει ο νόμος στις διαδικασίες επιλογής και εξέλιξης των μελών Δ.Ε.Π. Αναφερόμαστε σε κριτήρια όπως οι δημοσιεύσεις εργασιών σε ξένα και ελληνικά περιοδικά αναγνωρισμένου και επιστημονικού κύρους, συμμετοχή σε ερευνητικά προγράμματα, συγγραφική ικανότητα, συμμετοχή σε επιστημονικούς φορείς κ.τ.λ. Επίσης ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στη διδακτική τους ικανότητα και αυτό είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τη συμπλήρωση ερωτηματολογίων από πλευράς φοιτητών (εσωτερική αξιολόγηση) που θα πιστοποιούν αν όντως ένα μέλος Δ.Ε.Π. μπορεί να διδάσκει αξιόλογα, μεταδίδοντας επάξια την γνώση που κατέχει.

Σχετικά τέλος, με το ζήτημα της εξωπανεπιστημιακής απασχόλησης πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι διατάξεις του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου για πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των μελών Δ.Ε.Π. δεν εφαρμόζονται πλήρως με άμεση συνέπεια το διδακτικό και ερευνητικό έργο κάποιων μελών Δ.Ε.Π. να κρίνεται ανεπαρκές. Επίσης μέσω της εξωπανεπιστημιακής απασχόλησης πολλά μέλη Δ.Ε.Π. χρησιμοποιούν το διδακτικό αλλά κυρίως ερευνητικό τους έργο για εξυπηρέτηση επαγγελματικών συμφερόντων τους αδιαφορώντας για το ακαδημαϊκό τους καθήκον.

Για όλα τα παραπάνω οφείλουμε να παλέψουμε για την πάταξη ή έστω περιορισμό της ετεροαπασχόλησης των πανεπιστημιακών καθηγητών.

Η έννοια του καθηγητή γενικότερα στο εκπαιδευτικό σύστημα είναι πολύ σημαντική. Είναι μαζί με τους φοιτητές οι πρωταγωνιστές στο σκηνικό του πανεπιστημίου. Οφείλουν και αυτοί όπως και εμείς να είμαστε υπεύθυνοι στην άσκηση των καθηκόντων μας συνειδητοποιώντας το ρόλο που ο καθένας από εμάς έχει μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Η ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Η σημερινή πραγματικότητα όσον αφορά την έρευνα στα Πανεπιστήμια κινείται στα όρια της μετριότητας (με λίγες μεμονωμένες εξαιρέσεις) σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. και άλλων ανεπτυγμένων χωρών. Οι δαπάνες που αφορούν την έρευνα στη χώρα μας κινούνται αρκετά χαμηλότερα από το μέσο όρο των αντίστοιχων δαπανών στις άλλες χώρες της Ε.Ε. Η πραγματικότητα αυτή δείχνει για μια ακόμη φορά την έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού για την παιδεία και βάζει φραγμούς στην αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας. Με λίγα λόγια τείνουμε να έχουμε ένα Πανεπιστήμιο αποκομμένο από τις επιστημονικές εξελίξεις, την παραγωγή και την κοινωνία, με άμεσες συνέπειες στα ποσοστά ανεργίας και ετεροαπασχόλησης.

Η αντίληψη που λέει ότι τα Πανεπιστήμια πρέπει να κάνουν αποκλειστικά και μόνο έρευνα για την έρευνα (δίχως δηλαδή να λαμβάνουν καθόλου υπόψιν τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας, της εξέλιξης της επιστήμης και της αγοράς εργασίας) ή ότι η έρευνα πρέπει να χρηματοδοτείται και να γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης κατ’ αποκλειστικότητα και μόνο από το κράτος, είναι βαθιά συντηρητικές απόψεις με προφανή δυσμενή αποτελέσματα για τους φοιτητές και εργαζομένους.

Ως προοδευτικοί άνθρωποι πιστεύουμε ότι η έρευνα που γίνεται στα Πανεπιστήμια είναι μια από τις σημαντικότερες συνεισφορές της Ανώτατης Εκπαίδευσης στη γνώση και κατ’ επέκταση στην κοινωνία. Η έρευνα αποτελεί τον μηχανισμό εκείνο ο οποίος κρατάει το Πανεπιστήμιο ζωντανό και μέσα στις τεχνολογικές εξελίξεις και τις σύγχρονες τάσεις. Είναι η διαδικασία εκείνη η οποία προωθεί μέσα από τα ακαδημαϊκά πλαίσια την εφαρμογή της επιστήμης στα πεδία της κοινωνίας. Πρέπει να διασφαλιστεί λοιπόν η σωστή και διαφανής διαχείριση των κονδυλίων που κατευθύνονται στην έρευνα, καθώς και να υπάρξει ένας δημοκρατικότερος και αυστηρότερος έλεγχος στον στόχο των ερευνητικών δραστηριοτήτων, ώστε απώτερος σκοπός όλων αυτών να είναι η πρόοδος της επιστήμης και όχι η ικανοποίηση ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων.  Έτσι, οφείλει να είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των νέων εξελίξεων και ανακαλύψεων της επιστήμης και της ανάπτυξης της χώρας. Η έρευνα αποτελεί τον μοχλό για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

 Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται μέχρι σήμερα η διαχείριση των κονδυλίων που αφορούν την έρευνα, αλλά και τα διάφορα άλλα προγράμματα, σε πολλές περιπτώσεις γίνονται «κάτω από το τραπέζι» και κυρίως χωρίς παρουσία και την ενεργή συμμετοχή των φοιτητών. Όσον αφορά τον τομέα της έρευνας στα Πανεπιστήμια, η Π.Α.Σ.Π. προτείνει:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Την κυρίαρχη συμμετοχή των φοιτητών σε όλες τις επιτροπές ανάθεσης τέτοιων προγραμμάτων.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Ίδρυση σε κάθε Πανεπιστήμιο ενός Ινστιτούτου Έρευνας, προκειμένου να εξασφαλιστεί επιτέλους η διαφάνεια. Οι διάφορες επιτροπές οφείλουν να δημοσιοποιούν αναλυτικά τα στοιχεία που αφορούν τους τομείς απορρόφησης των κονδυλίων που διαχειρίζονται.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να διατίθεται μεγαλύτερο ποσοστό από την έρευνα (σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα) για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να μην παραγκωνίζεται ο εκπαιδευτικός σκοπός του Πανεπιστημίου, εξαιτίας της έρευνας.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Μεγαλύτερη διάθεση κρατικών κονδυλίων για την έρευνα. Ταυτόχρονα, εκμετάλλευση της έρευνας των Πανεπιστημίων από τους παραγωγικούς φορείς, τοπικούς φορείς κ.α.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Το Πανεπιστήμιο να ανοίγει νέους δρόμους, καθορίζοντας το μέλλον της παραγωγικής διαδικασίας μέσω της έρευνας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ

Απαραίτητη είναι η άμεση κατάρτιση σύγχρονων προγραμμάτων σπουδών. Πιστεύουμε ότι τα προγράμματα σπουδών θα πρέπει να είναι προϊόν προσεκτικής μελέτης της επιστημονικής εξέλιξης και των σύγχρονων απαιτήσεών της, αλλά να έχει ταυτόχρονα σαν στόχο της, τη δημιουργία επιστημόνων και όχι εργατών που ακολουθούν άκριτα την πρόοδο. Επιστημόνων που οδηγούν τις εξελίξεις και δεν οδηγούνται από αυτές. Βασική προϋπόθεση για την κατάρτιση των προγραμμάτων σπουδών στις σχολές είναι να έχει προέλθει μέσα από ουσιαστικό διάλογο μεταξύ της ακαδημαϊκής κοινότητας, των φοιτητών και αντίστοιχων επαγγελματικών συλλόγων, ενώ θα πρέπει επίσης:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να διασφαλίζει τον ενιαίο και αδιάσπαστο χαρακτήρα των  πτυχίων μας.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να υπάρχει σύνδεση των σπουδών μας με την παραγωγική διαδικασία και να λαμβάνεται υπόψιν το τι συμβαίνει στην αγορά εργασίας και στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, ώστε να μπορούμε να βρούμε δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μας.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να εγγυάται την μη αναγραφή της επιλεχθείσας κατεύθυνσης ή διαφόρων άλλων μαθημάτων και δραστηριοτήτων (ενδεχόμενα σεμινάρια & προαιρετικά μαθήματα, παρακολούθηση συγκεκριμένων μαθημάτων και εργαστηρίων) στο πτυχίο. Θεωρούμε πως κάτι αντίθετο θα συρρίκνωνε τις εργασιακές μας προοπτικές και θα έβαζε την βάση για πτυχία πολλών ταχυτήτων.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να εξασφαλίζει την εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση των φοιτητών και εναλλακτικών μορφών διδασκαλίας.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Κατά την εγγραφή σε κάθε έτος, ο φοιτητής θα πρέπει να προμηθεύεται επιστημονικό φάκελο που θα περιέχει: πρόγραμμα μαθημάτων, πρόγραμμα εξετάσεων, πληροφορίες και βιβλιογραφία για κάθε μάθημα.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να περιλαμβάνει εναλλακτικές μορφές εξέτασης προαιρετικές για τους φοιτητές όπως πρόοδοι και απαλλακτικές εργασίες, κάνοντας έτσι πιο ουσιαστική την γνώση που μας παρέχεται.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να αντιμετωπίζει ουσιαστικά το πρόβλημα αλληλοεπικάλυψης μεταξύ των αντικειμένων των μαθημάτων.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Να συμπεριλαμβάνεται στα γνωστικά αντικείμενα που καλύπτει το κάθε δίπλωμα μηχανικού και η γνώση χρήσης Η/Υ.

     Το Πανεπιστήμιο του μέλλοντος οφείλει να κάνει άνοιγμα στην κοινωνία με εξωστρεφείς ενέργειες, δίνοντας τη δυνατότητα στους αυριανούς φοιτητές να επιλέξουν με αντικειμενικά κριτήρια το ίδρυμα που επιθυμούν.

ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ

Το ζήτημα των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων είναι από τα σημαντικότερα θέματα που απασχολούν τους φοιτητές, γιατί από την ποιότητα και την επιστημονική πληρότητά τους εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό το επίπεδο της παρεχόμενης γνώσης που παρέχεται στους αυριανούς επιστήμονες.

Εξετάζοντας την κατάσταση που επικρατεί σήμερα σχετικά με τα πανεπιστημιακά συγγράμματα μπορούμε με λύπη να διαπιστώσουμε ότι πολλά από τα πανεπιστημιακά συγγράμματα που χρησιμοποιούνται σήμερα βρίσκονται σε αναντιστοιχία με τις σύγχρονες επιστημονικές εξελίξεις. Επίσης το γεγονός του ενός και μόνο συγγράμματος έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη μιας μονόπλευρης αντίληψης στην επιστημονική προσέγγιση διαφόρων γνωστικών αντικειμένων και επιπλέον έχει οδηγήσει στην ταύτιση θεμάτων στις εξετάσεις με το περιεχόμενο του εκάστοτε συγγράμματος και συνεπώς στην αποστήθιση.

Η πρότασή μας λοιπόν όσον αφορά τα συγγράμματα περιλαμβάνει:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Τη δωρεάν χορήγηση συγγραμμάτων ως αναπόσπαστο στοιχείο της δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Την ποιοτική αναβάθμιση όλων των παρεχόμενων συγγραμμάτων ώστε να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Την κατάργηση του μονοπωλίου των συγγραμμάτων μέσα από μια προτεινόμενη βιβλιογραφία που θα εγκρίνεται από τη Γενική Συνέλευση κάθε τμήματος μετά από εισήγηση του μέλους Δ.Ε.Π. που είναι υπεύθυνο για το μάθημα. Όλα τα αναφερόμενα συγγράμματα θα δημοσιοποιούνται από την αρχή του κάθε εξαμήνου, μέσα από έναν κατάλογο στους φοιτητές, οι οποίοι και θα μπορούν να επιλέξουν τα συγγράμματα της επιλογής τους και θα τους παρέχονται δωρεάν.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Ουσιαστικοποίηση της διαδικασίας έγκρισης των συγγραμμάτων μέσα από τη συμπλήρωση ερωτηματολογίων από πλευράς φοιτητών για την ποιότητα των συγγραμμάτων. Τα αποτελέσματα από την ανάλυση των απαντήσεων θα είναι καθοριστικά για τη συνέχεια της έκδοσης των συγγραμμάτων.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Αποσύνδεση της εξεταστέας ύλης κάθε μαθήματος από το περιεχόμενο ενός συγκεκριμένου συγγράμματος. Δηλαδή στην αρχή κάθε εξαμήνου ο κάθε φοιτητής θα προμηθεύεται με ευθύνη του πανεπιστημίου για κάθε μάθημα έναν φάκελο που θα περιέχει προτεινόμενη βιβλιογραφία, έναν ολοκληρωμένο οδηγό της εξεταστέας ύλης που θα περιέχει ακόμα και λυμένα παλαιότερα θέματα εξεταστικής, καθώς και σημειώσεις, εργασίες και μελέτες βοηθητικά στην παρακολούθηση του μαθήματος.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Τέλος, επένδυση στην ανάπτυξη και λειτουργία των πανεπιστημιακών τυπογραφείων κάτι το οποίο μπορεί να διευκολύνει την έκδοση πολλαπλών συγγραμμάτων και σίγουρα την τακτική ανατύπωση των όσο ήδη υπάρχουν. Αυτό θα συνεισφέρει σημαντικά στη μείωση των εξόδων της πολιτείας και του πανεπιστημίου, ώστε τα χρήματα που κατασπαταλώνται για αμφιβόλου ποιότητας συγγράμματα να διοχετεύονται για την κάλυψη άλλων αναγκών της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Σημαντική ποιοτική και ποσοτική αναβάθμιση των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών. Δημιουργία βιβλιοθηκών σε κάθε σχολή και παράλληλη λειτουργία ψηφιακών βιβλιοθηκών με διαδικτυακή αναφορά. Ανάρτηση όλων των συγγραμμάτων στο διαδίκτυο.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Μετάφραση όλων των ελληνικών συγγραμμάτων στα  Αγγλικά, ώστε να εξυπηρτετηθούν οι αλλοδαποί φοιτητές.

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι σε πολλές σχολές και τμήματα υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών που μπαίνουν στα αμφιθέατρα μόνο τρεις φορές το χρόνο και αυτές είναι όταν υπάρχει εξεταστική περίοδος. Τα πανεπιστήμια τείνουν να μετατραπούν σε απέραντα εξεταστικά κέντρα με Εξετάσεις που αντί να προάγουν την κριτική σκέψη προάγουν την παπαγαλία και την «αντιγραφή».

Η επιστημονική επάρκεια δεν μπορεί και δεν πρέπει να πιστοποιείται με τη συλλογή βαθμών που προέρχονται από ένα εξεταστικό σύστημα που αξιολογεί τη δυνατότητα απομνημόνευσης. Αντίθετα, η εκτίμησή της πρέπει να είναι βασισμένη στη δυνατότητα του φοιτητή, μεθοδολογικά, να κατακτά τη γνώση. Για το λόγο αυτό το Πανεπιστήμιο – εξεταστικό κέντρο, που βάζει το φοιτητή στη λογική της αποστήθισης πρέπει να απορριφθεί. Ουσιαστικά πρόκειται για μέθοδο δι’ αλληλογραφίας απόκτησης πτυχίου και μάλιστα (σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας) με πλήρη επαγγελματικά  δικαιώματα και επιστημονικά εχέγγυα.

Μπροστά σε αυτή την θλιβερή κατάσταση πρέπει να προτείνουμε εναλλακτικές μορφές εξέτασης του φοιτητή που θα κάνουν ουσιαστικότερη τη συμμετοχή του στο μάθημα ενώ θα του δίνουν την ευκαιρία να γίνει κάτοχος πολύπλευρης γνώσης και κριτικής σκέψης στα διάφορα γνωστικά αντικείμενα. Η αναζήτηση λοιπόν εναλλακτικών μορφών εξέτασης που θα βασίζονται σε συλλογικές εργασίες με απαλλακτικό χαρακτήρα, είτε σε εξετάσεις που θα αξιολογούν την κριτική ικανότητα του σπουδαστή είναι επιβεβλημένα βήματα αλλαγών που πρέπει άμεσα να εφαρμοστούν.

Σε κάθε εξεταστική περίοδο είναι έκδηλο το φαινόμενο δυσπιστίας των περισσότερων φοιτητών απέναντι σε τυχόν αρνητικά αποτελέσματα και υπάρχει σε όλους μας η διακαής επιθυμία για πλήρη διαφάνεια στην αξιολόγηση των γραπτών μας.

Η Π.Α.Σ.Π. βασιζόμενη στους έξης τέσσερις άξονες:

<!--[if !supportLists]-->-         <!--[endif]-->τη διαφύλαξη των φοιτητών,

<!--[if !supportLists]-->-         <!--[endif]-->τη διαφύλαξη του κύρους των καθηγητών,

<!--[if !supportLists]-->-         <!--[endif]-->την ομαλή λειτουργία του Πανεπιστημίου,

<!--[if !supportLists]-->-         <!--[endif]-->την κατάργηση του Πανεπιστημίου-εξεταστικού κέντρου, προτείνει:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Εκσυγχρονισμό του τρόπου εξέτασης. Την θέσπιση εξέτασης στα πρότυπα πανελλαδικών εξετάσεων όσον αφορά στο θέμα της μη αναγνώρισης του εκάστοτε εξεταζομένου από τους εξεταστές. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επικαλύπτεται το όνομα του εξεταζόμενου και η εξέταση του γραπτού να γίνεται βάσει κωδικού και έπειτα να γίνεται η αντιστοίχηση του διορθωμένου από τον διδάσκοντα καθηγητή γραπτού με τον φοιτητή στον οποίο ανήκει.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Απαλλακτικές εργασίες που θα βοηθούν στην εμβάθυνση του αντικειμένου του μαθήματος τις οποίες θα παρουσιάζει ο φοιτητής και θα βαθμολογείται αναλόγως.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Καθιέρωση βοηθητικών εργασιών σε όλα τα μαθήματα ο βαθμός των οποίων θα συνυπολογίζεται στον τελικό βαθμό εξέτασης του μαθήματος.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Καθιέρωση «προόδων» στα μισά του εξαμήνου οι οποίες δεν θα είναι υποχρεωτικές αλλά όποιος φοιτητής επιλέξει να τις δώσει στο τέλος θα εξετάζεται στη μισή εξεταστέα ύλη και ο βαθμός των «προόδων» θα συνυπολογίζεται στον τελικό βαθμό εξέτασης του μαθήματος.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Κάθε φοιτητής να έχει το δικαίωμα (σε όλα τα μαθήματα) να βλέπει διορθωμένο το γραπτό του. Επίλυση όλων των θεμάτων της εξεταστικής από τους αρμόδιους καθηγητές και δημοσιοποίησή τους (π.χ. μέσα από τις σχετικές ιστοσελίδες των μαθημάτων).

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Δημοσιοποίηση του ποσοστού συμμετοχής των φοιτητών σε κάθε εξέταση καθώς και του ποσοστού επιτυχόντων. Επανάληψη της εξέτασης για τους αποτυχόντες φοιτητές εφόσον το ποσοστό αποτυχίας είναι υπερβολικά μεγάλο.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Δυνατότητες βελτίωσης βαθμολογίας, καθώς και δικαίωμα αναβαθμολόγησης από διαφορετικό διδάσκοντα σε περίπτωση που θεωρηθεί από το φοιτητή μη ορθολογική και αντικειμενική διόρθωση.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Εξέταση θεμάτων που να αξιολογούν την κριτική ικανότητα του φοιτητή και όχι την στείρα απομνημόνευση των σωστών απαντήσεων. Επέκταση του θεσμού των ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής κατά την εξέταση ενός μαθήματος ώστε να παταχθεί το φαινόμενο της «παπαγαλίας» και να αναπτυχθεί η κριτική σκέψη.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Το πρόγραμμα της εξεταστικής περιόδου να είναι αποτέλεσμα συνεργασίας της γραμματείας με τους εκπροσώπους των φοιτητών ούτος ώστε να ανακοινώνεται έγκαιρα.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

H κοινωνία του σήμερα, εύστοχα μπορεί να χαρακτηριστεί ως η κοινωνία της πληροφορίας. Εύκολα μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι για να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας θα πρέπει να αρχίσουμε να εξοικειωνόμαστε με τους ρυθμούς της εξέλιξης ώστε να μπορούμε να αξιοποιούμε τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας, οι οποίες και είναι πολλές.

Το Πανεπιστήμιο οφείλει να αποτελέσει το χώρο εκείνο μέσα στον οποίο θα δίνονται οι ευκαιρίες στους αυριανούς επιστήμονες να εξοικειωθούν με την τεχνολογία.

Δυστυχώς όμως, τα επίπεδα χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του διαδικτύου, τόσο για τους φοιτητές όσο και για το προσωπικό των σχολών και των τμημάτων, κυμαίνονται στο ελάχιστο. Επίσης τα μαθήματα που περιέχουν έστω και μια εφαρμογή χρήσης του ηλεκτρονικού υπολογιστή είναι ελάχιστα έως ανύπαρκτα σε πολλά τμήματα των Πανεπιστημίων. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να προτείνουμε:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Καθιέρωση επιδοτούμενων από τα Πανεπιστήμια σεμιναρίων ηλεκτρονικών υπολογιστών εντός των ιδρυμάτων αλλά και προγραμμάτων ηλεκτρονικής - Συμμετοχικής Δημοκρατίας όπως π.χ. ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα για καίρια ζητήματα της ζωής στο Πανεπιστήμιο αλλά και στην κοινωνία.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Επέκταση των μαθημάτων προγραμμάτων και εφαρμογών σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, συσχετισμένα με τα υπόλοιπα μαθήματα των προγραμμάτων σπουδών.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Δωρεάν πρόσβαση στο «γρήγορο» Internet (ADSL) για κάθε φοιτητή.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Επιδότηση από το κράτος για την αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή σε κάθε φοιτητή.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Δημιουργία πολυχώρων μέσα στα ιδρύματα που θα χρησιμοποιούνται για την οργάνωση σεμιναρίων πάνω σε νέες τεχνολογικές εφαρμογές αλλά και θα αποτελούν χώρους ψυχαγωγίας για τους φοιτητές με τη δυνατότητα που θα παρέχουν για χρήση εφαρμογών Internet και multimedia.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Ηλεκτρονική μορφή λειτουργίας των διοικητικών υπηρεσιών των Ιδρυμάτων, όπως εγγραφή των φοιτητών στα εξάμηνα (πλην του 1^ου), έκδοση πιστοποιητικών κλπ.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Δημιουργία ιστοσελίδας για κάθε μάθημα με το απαραίτητο υλικό και λειτουργία ηλεκτρονικών βιβλιοθηκών.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Δημιουργία ηλεκτρονικής επετηρίδας σε κάθε σχολή.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Επάρκεια γνώσης χρήσης Η/Υ με το πτυχίο, στις σχολές που έχουν τουλάχιστον 4 μαθήματα Η/Υ.

Οφείλουμε να αγωνιστούμε ώστε το πανεπιστήμιο να αποτελέσει έναν χώρο αναβάθμισης της επικοινωνίας μεταξύ των νέων αλλά και εξοικείωσης με τις νέες τεχνολογίες και τη διάδοση των εφαρμογών τους

ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ

Η πολιτεία οφείλει να διευρύνει το σύστημα υποτροφιών που θα αποτελούν ουσιαστική βοήθεια για τους αριστεύσαντες (ως επιβράβευση) ή οικονομικά ασθενέστερους φοιτητές. Επιπλέον είναι γεγονός ότι το μέτρο της ενίσχυσης των 1000 Ευρώ αποτέλεσε ουσιαστική βοήθεια στους φοιτητές που σπουδάζουν μακριά από την πόλη τους. Δυστυχώς η νέα κυβέρνηση προχώρησε σε ισοπέδωση των κριτηρίων που απαιτούνται για την καταβολή του. 

ΓΡΑΦΕΙΑ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗΣ

Όπως είναι αντιληπτό το σύστημα εκπαίδευσης έχει άμεσες προεκτάσεις στην αγορά εργασίας και στη μετέπειτα επαγγελματική αποκατάσταση. Η σύνδεση με την παραγωγή μπορεί να αποτελέσει τον κομβικό εκείνο παράγοντα βάση του οποίου η παιδεία θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις αλλά και τεχνολογικές αλλαγές της κοινωνίας.

Συμπερασματικά, πρέπει να αγωνιστούμε για την ουσιαστική λειτουργία του θεσμού των γραφείων διασύνδεσης σπουδών και σταδιοδρομίας. Ένας θεσμός που μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα στην αντιμετώπιση και του μείζονος προβλήματος της ανεργίας που πλήττει τη νέα γενιά.

Τα γραφεία αυτά τα οποία θα απαρτίζονται από καθηγητές εργαζόμενους στους αντίστοιχους κλάδους,  θα ενημερώνουν τους φοιτητές για τις τάσεις που επικρατούν στην αγορά εργασίας και τις προοπτικές που διαφαίνονται στο μέλλον. Επίσης θα βοηθούν τους φοιτητές για εξεύρεση εργασίας εντός του πανεπιστημίου με εύλογη αμοιβή και ιδιαίτερα εκεί που το προσωπικό δεν επαρκεί π.χ. βιβλιοθήκες, γραμματείες, λέσχες κ.τ.λ. Ακόμα θα ενημερώνουν τους φοιτητές για προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών και θα φέρνουν σε επαφή τους φοιτητές που το επιθυμούν με επιχειρήσεις ώστε να εργαστούν σε κάποιο συγκεκριμένο τομέα. Η δυνατότητα αυτή εξάσκησης των φοιτητών μέσα στο χώρο εργασίας, τους δίνει τη δυνατότητα απόκτησης πολύτιμων εμπειριών που θα τους χρησιμεύσουν στη μετέπειτα επαγγελματική τους σταδιοδρομία. 

ΓΡΑΦΕΙΑ ΕΥΡΕΣΗΣ ΣΤΕΓΗΣ

Η κατάσταση που επικρατεί στα ελληνικά Πανεπιστήμια όσον αφορά την στέγαση των φοιτητών σε Φοιτητικές Εστίες, είναι αποθαρρυντική. Το δικαίωμα αυτό των φοιτητών, τείνει να μετατραπεί σε κάτι δυσεύρετο και παρά τις όποιες κινήσεις είχαμε στον τομέα αυτό τα τελευταία χρόνια, με ανακαίνιση των παλιών Εστιών και ανέγερση νέων (νέα Εστία Ε.Μ.Π., ανακαίνιση Εστίας Καποδιστριακού κ.α.), η κατάσταση δε βελτιώθηκε. Θεωρούμε ότι πρωταρχικό μέλημα της πολιτείας οφείλει να είναι η κατάρτισησυγκεκριμένου τετραετούς χρονοδιαγράμματος για την ανέγερση νέων εστιών και την ανακαίνιση των ήδη υπαρχόντων, σε όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες των φοιτητών.

Διεκδικούμε τη δωρεάν στέγαση για όλους

 Όμως μέχρι την εκπλήρωση του πάγιου αυτού αιτήματος του φοιτητικού κινήματος, οι φοιτητές δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να χάνουν άσκοπα χρόνο και να ταλαιπωρούνται για να νοικιάσουν κάποιο σπίτι. Για το λόγο αυτό προτείνουμε τη δημιουργία, εντός του Πανεπιστημίου, ενός γραφείου εύρεσης στέγης.

  Τα γραφεία εύρεσης στέγης δεν είναι κάτι άγνωστο στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Λειτουργούν με μεγάλη επιτυχία τόσο σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού όσο και σε ορισμένα Πανεπιστήμια της χώρας μας με πρωτοβουλία της Π.Α.Σ.Π. Αντίθετα τα περισσότερα Πανεπιστήμια δεν έχουν ευαισθητοποιηθεί όλα αυτά τα χρόνια για την λύση του προβλήματος που αντιμετωπίζουν χιλιάδες φοιτητές (που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις διαμονής στις εστίες) σχετικά με την εύρεση κατοικίας, φαινόμενο που παρατηρείται κυρίως στα Πανεπιστήμια της επαρχίας.

Το γραφείο θα πρέπει να βρίσκεται υπ’ ευθύνη της Φοιτητικής Μέριμνας του Ιδρύματος και αρμοδιότητα των υπαλλήλων που θα απασχολεί θα είναι η συγκέντρωση κατοικιών που προσφέρονται προς ενοικίαση. Έτσι οι φοιτητές δεν θα είναι αναγκασμένοι να χάνουν αρκετές εβδομάδες τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους για να βρουν σπίτι, και πολύ περισσότερο δεν θα πέφτουν θύματα επιτήδειων ιδιοκτητών και διαφόρων τυχοδιωκτών που παριστάνουν τους μεσίτες.

Πιστεύουμε πως η λειτουργία του γραφείου αυτού καθίσταται επιβεβλημένη για τη διευκόλυνση ενός μεγάλου αριθμού φοιτητών στα Πανεπιστήμια της χώρας. Οριστική λύση όμως θα δοθεί με την ανέγερση νέων Εστιών σε όλη τη χώρα και οφείλουμε όλοι μας να παλέψουμε για την υλοποίηση του σκοπού αυτού.

ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ

Η μετακίνηση είναι ένα σημαντικό πρόβλημα, που γίνεται εντονότερο όσο δεν λειτουργούν οργανωμένες φοιτητικές εστίες κοντά στα Πανεπιστήμια και κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα. Πιστεύουμε:

<!--[if !supportLists]-->-         <!--[endif]-->Στη διασφάλιση της αξιοπιστίας της διαδικασίας έκδοσης πάσο.

<!--[if !supportLists]-->-         <!--[endif]-->Στην επαναφορά της έκπτωσης στο 50% από το 30% που ισχύει σήμερα, για τα μέσα υπεραστικής μετακίνησης (τρένα ΟΣΕ, λεωφορεία ΚΤΕΛ), πριν δηλαδή την αλλαγή που έγινε την τριετία ’90-’93.

<!--[if !supportLists]-->-         <!--[endif]-->Όσον αφορά τις μετακινήσεις στην πόλη στην οποία σπουδάζει κάποιος, προτείνουμε,δωρεάν μετακινήσεις με όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς (ΜΕΤΡΟ, ΤΡΑΜ, λεωφορεία κτλ)

ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ

Προτείνουμε την αναβάθμιση και συντεταγμένη λειτουργία των ιατρείων  που υπάρχουν εντός Πανεπιστημίων και την δημιουργία τους όπου δεν υπάρχουν, ώστε να μπορούν να αντιμετωπιστούν τυχόν επείγοντα περιστατικά. Επίσης είναι ευθύνη της πολιτείας η παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης όλων των φοιτητών.

Προτείνουμε την δημιουργία συμβάσεων των Πανεπιστημίων με όλα τα Δημόσια Νοσοκομεία της χώρας για πλήρη δωρεάν ιατρό-φαρμακευτική περίθαλψη των σπουδαστών.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

To πανεπιστημιακό άσυλο καθιερώθηκε με το νόμο 1268 του 1982 και η σημασία του ήταν ιδιαίτερη για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα αφού απέβλεπε στην προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, στην πολυφωνία και στην ελεύθερη έκφραση των απόψεων από τον καθένα εντός των ιδρυμάτων. Σήμερα, 25 χρόνια μετά έχει δεχτεί ένα ισχυρό πλήγμα από τη δεξιά νεοφιλελεύθερη πολιτική, όμως για όλους εμάς συνεχίζει και αποτελεί ένα προπύργιο της δημοκρατίας που μας υπενθυμίζει τα δύσκολα χρόνια που πέρασε η χώρα μας  και ο θεσμός της δημοκρατίας και θα το υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο.

Όμως, ο θεσμός όμως του πανεπιστημιακού ασύλου όπως και γενικότερα κάθε θεσμός που έχει κατοχυρωθεί αρκετά χρόνια πριν, χρειάζεται να επανεξεταστεί ως προς κάποιες από τις παραμέτρους του ώστε να συνεχίσει να πρεσβεύει το σκοπό για τον οποίο κατοχυρώθηκε, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η κατοχύρωση των δημοκρατικών θεσμών εντός των χώρων των ιδρυμάτων.

Το άσυλο για να αρθεί  αυτόματα, σύμφωνα με τον προηγούμενο νόμο 1268 του 1982 πρέπει να έχει λάβει χώρα εντός των χώρων του ιδρύματος πράξη η οποία να χαρακτηρίζεται νομικά ως αυτόφωρο κακούργημα ή αδίκημα κατά της ζωής. Επιπλέον το άσυλο μπορεί να αρθεί εάν η επιτροπή ασύλου (συνίσταται από τον πρύτανη, έναν εκπρόσωπο του διδακτικού προσωπικού, και έναν εκπρόσωπο των φοιτητών) με ομόφωνη απόφασή της το επιτρέψει. Αν κάτι τέτοιο δεν συμβεί τότε συγκαλείται έκτακτη Σύγκλητος την ίδια μέρα, η οποία αποφασίζει με πλειοψηφία 2/3 των παρόντων μελών της.

Οι αδυναμίες όμως από τα παραπάνω είναι εμφανείς και δυστυχώς ανησυχητικές. Εντός των ιδρυμάτων αναφέρονται πολλές φορές περιπτώσεις διακίνησης ναρκωτικών, σεξουαλικών επιθέσεων, κλοπών, καταστροφής δημόσιας περιουσίας με ανυπολόγιστη οικονομική ζημία, εμπρησμοί κ.τ.λ. Όλες όμως οι παραπάνω πράξεις ενώ είναι οφθαλμοφανέστατο ότι πλήττουν τους ίδιους τους φοιτητές και μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε χώρο «καταφύγιο» για συγκεκριμένες παράνομες ομάδες αλλά και μεμονωμένα άτομα, δεν υπάγονται στα λεγόμενα αυτόφωρα κακουργήματα με άμεση συνέπεια να μην τιμωρούνται.

Με άλλοθι τα παραπάνω, το Υπουργείο Παιδείας έσπευσε να προτείνει «λύσεις» οι οποίες στην ουσία αποσκοπούν στην περιστολή του θεσμού του ασύλου και αποτελούν Δούρειο Ίππο για την ολοκληρωτική κατάργησή του. Ο χαρακτηρισμός μερικών μόνο χώρων του Πανεπιστημίου ως άσυλο, η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης αλλά και η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο αίρεται το άσυλο μας βρίσκουν κάθετα αντίθετους.

Εκτιμώντας ότι το πανεπιστήμιο οφείλει να αποτελεί το χώρο εκείνο όπου η δημοκρατία μέσα από την παράμετρο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων θα είναι περισσότερο κατοχυρωμένη από οπουδήποτε αλλού και με βάση την άποψη ότι μέσα στο πανεπιστήμιο ο καθένας θα πρέπει να αισθάνεται ασφαλής γιατί μόνο έτσι θα μπορεί και να αναπτύξει ανεμπόδιστα τις δημιουργικές απόψεις του, οφείλουμε να προτείνουμε κάποια πράγματα για την ισχυροποίηση των προαναφερθέντων.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Αντικατάσταση της επιτροπής ασύλου από τη Σύγκλητο η οποία με ομόφωνη απόφαση των παρόντων θα μπορεί να άρει το άσυλο

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Διεύρυνση του φάσματος των λεγόμενων αυτόφωρων κακουργημάτων ώστε αυτά να περιλαμβάνουν και περιπτώσεις όπως οι βιασμοί και οι εμπρησμοί.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Αναβάθμιση της ασφάλειας των χώρων εντός των ιδρυμάτων με εγκατάσταση δυνατού ηλεκτρικού φωτισμού σε όλα τα τμήματα του ιδρύματος, με προσθήκη περιφράξεων σε μέρη όπου κάποιος μπορεί να εισέλθει ανενόχλητος αλλά και ηλεκτρονικών συναγερμών σε χώρους όπου φυλάσσονται υλικά μεγάλης αξίας π.χ. κέντρα ηλεκτρονικών υπολογιστών, εργαστήρια.

ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ

Τα δεδομένα της σύγχρονης εποχής αποδεικνύουν ότι την πραγματική δύναμη σήμερα την κατέχουν αυτοί οι οποίοι έχουν ευθεία πρόσβαση στη γνώση η οποία και συνεχώς εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία που την καθιστούν ως την πλέον εξελισσόμενη διαδικασία του σήμερα. Είναι αναμενόμενο λοιπόν ότι περιζήτητος σήμερα είναι αυτός ο οποίος βρίσκεται σε  προνομιακή θέση σε σχέση με τη γνώση αλλά και τις σύγχρονες επιστημονικές εξελίξεις.

Σε αυτό το διαμορφωμένο σκηνικό γύρω μας, και παρά τις αναχρονιστικές αντιλήψεις κάποιων αριστεριστών, δεν μπορούμε να απομονώσουμε τους εαυτούς μας. Το πανεπιστήμιο ως ο κυριότερος και πιο αξιόπιστος φορέας γνώσης, οφείλει να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια της χώρας μας να απαντήσει με τρόπο σύγχρονο στις εξελίξεις. Ειδικότερα μάλιστα η ανάπτυξη των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών χρήζουν βαρύνουσας σημασίας στην δυνατότητα που μας δίνεται να σταθούμε ισχυροί στο νέο αυτό τοπίο.

Βασική προϋπόθεση και αδιαπραγμάτευτος όρος που πρέπει να διέπει τη λειτουργία όλων των Μεταπτυχιακών Προγραμμάτων είναι ο Δωρεάν χαρακτήρας των μεταπτυχιακών προγραμμάτων,  μιας και λειτουργούν στα πλαίσια του Δημόσιου Πανεπιστημίου.

Η απόκτηση μεταπτυχιακού διπλώματος δεν εξασφαλίζει και δεν πρέπει να εξασφαλίζει επιπλέον επαγγελματικά δικαιώματα από αυτά που ήδη παρέχονται από το πτυχίο, αλλά να δηλώνει τις επιπλέον γνώσεις του κατόχου του  (την εξειδίκευσή του), σε κάποιο τομέα.

Είναι δεδομένο ότι απαιτείται η δημιουργία νέων προγραμμάτων που να έχουν ως αναφορά τις νέες αναπτυσσόμενες ειδικότητες, τις νέες επιστημονικές εξελίξεις, έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί και το πρόβλημα μεγάλης εξαγωγής φοιτητών που επιλέγουν να παρακολουθήσουν μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών στο εξωτερικό. Επιθυμούμε την δημιουργία περισσότερων μεταπτυχιακών, τόσο σε κάθε σχολή ξεχωριστά-αυτόνομα (ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ και ΤΕΙ), όσο και σε συνεργασία με άλλα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα εσωτερικού και εξωτερικού.

Η διαφάνεια στην επιλογή αυτών που θα φοιτήσουν σε μεταπτυχιακά προγράμματα αποτελεί για εμάς κυρίαρχο ζήτημα. Είναι λοιπόν αναγκαία η θέσπιση αξιοκρατικών κριτηρίων που θα υποδεικνύουν το πώς επιλέγεται κανείς. Πλήρης διαφάνεια θα πρέπει να εξασφαλίζεται και στη διάθεση των κονδυλίων μέσω δημοσιοποίησης των σχετικών διαδικασιών.

Οι αμοιβές των μεταπτυχιακών φοιτητών που απασχολούνται στα Πανεπιστήμια, είτε  χρησιμοποιούνται σαν βοηθοί των μελών ΔΕΠ, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με τη μορφή ενός φιλοδωρήματος που δίνεται από τον καθηγητή, αλλά ως ανταμοιβή μιας πνευματικής εργασίας. Να αποτελεί ο μεταπτυχιακός φοιτητής ισότιμο μέλος τις ακαδημαϊκής κοινότητας και να μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματά του, μέσα από τις αρχές της δημοκρατίας και του συνδικαλισμού.

Οφείλουμε να εκτιμήσουμε τις δεδομένες ανάγκες της αγοράς εργασίας στους κλάδους που ασχολείται κάθε πρόγραμμα και άμεσα να απαντήσουμε στις σύγχρονες απαιτήσεις. Δε μπορεί όμως να είναι επαρκής ποτέ ένας σχεδιασμός ο οποίος στοχεύει μόνο στην κάλυψη βραχυπρόθεσμων αναγκών και όχι των μακροπρόθεσμων στόχων μιας συνολικής αναπτυξιακής προσπάθειας, όχι μόνο για τα μεταπτυχιακά, αλλά και συνολικά για την παιδεία. Είναι λάθος η αντιμετώπιση του θέματος με μια στενή τεχνοκρατική αντίληψη. Για εμάς σημαντική πτυχή του ρόλου του Πανεπιστημίου είναι η διάχυση της γνώσης στην κοινωνία και θεωρούμε καθοριστική τη συμβολή των μεταπτυχιακών προγραμμάτων τα οποία θα συμβάλουν αφενός στην εξέλιξη της γνώσης και της επιστήμης και αφετέρου στη συνολική ανάπτυξη της χώρας.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ - ΙΔΒΕ

Την σημερινή εποχή όπου οι επιστημονικές εξελίξεις τρέχουν και η διάχυση της γνώσης  μέσα στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία στην οποία ζούμε γίνεται πιο εύκολα από ποτέ, δημιουργείται η ανάγκη της διάχυσης των νέας γνώσης, της νέας πληροφορίας.

<!--[if !supportLists]-->Ø  <!--[endif]-->Αναγνωρίζοντας λοιπόν την ανάγκης της κατάρτισης του επιστημονικού και εργατικού δυναμικού μιας χώρας και αντιλαμβανόμενοι το πρόβλημα ανεργίας που δημιουργείται τα τελευταία χρόνια στις μέσες και μεγαλύτερες ηλικίες του πληθυσμού διότι δεν θεωρούνται ανταγωνιστικοί μιας και δεν είναι σε θέση να είναι γνώστες των τελευταίων επιστημονικών και τεχνολογικών εξελίξεων.

<!--[if !supportLists]-->Ø  <!--[endif]-->Λαμβάνοντας υπόψη την παρούσα κατάσταση, όπου αν κάποιος εργαζόμενος θέλει να παρακολουθήσει κάποιο σεμινάριο και να αποκτήσει γνώση πάνω στις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις που τον αφορούν, πληρώνει υπέρογκα ποσά σε διάφορα κερδοσκοπικού χαρακτήρα και αμφιβόλου ποιότητας κέντρα (ΙΕΚ κ.α.) του εσωτερικού και κυρίως του εξωτερικού,

θεωρούμε ότι είναι αναγκαία η δημιουργία ενός συγκεκριμένου θεσμικού πλαισίου για την Επαγγελματική Κατάρτιση στη χώρα μας.

Η έννοια της δια βίου  εκπαίδευσης δεν είναι καινούρια ιδέα. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 άρχισε να δημιουργείται η ανάγκη επιμόρφωσης των εργαζομένων στις νέες τεχνολογίες της εποχής.

Σύμφωνα μάλιστα με την διεθνή οργάνωση UNESCO υιοθετήθηκε ο εξής ορισμός:

«Ο όρος δια βίου εκπαίδευση και μάθηση δηλώνει ένα χωρίς όρια σχήμα που αποβλέπει στην αναμόρφωση του υπάρχοντος εκπαιδευτικού συστήματος και στην ανάπτυξη του εκπαιδευτικού δυναμικού έξω από αυτό. Η εκπαίδευση και η μάθηση δεν είναι δυνατόν να περιορίζονται στη σχολική φοίτηση, πρέπει να επεκτείνονται και να περιλαμβάνουν όλες τις δεξιότητες και όλους τους κλάδους της γνώσης, να χρησιμοποιούν όλα τα δυνατά μέσα και να δίνουν την ευκαιρία σε όλους τους ανθρώπους για πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. Οι εκπαιδευτικές και σχετικές με τη μάθηση διαδικασίες στις οποίες τα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι και οι ενήλικοι όλων των ηλικιών εμπλέκονται στη διάρκεια της ζωής τους, σε οποιαδήποτε μορφή, πρέπει να θεωρηθούν ως ένα σύνολο».

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε λόγο για τον στρουθοκαμηλισμό που διακατέχει τις παρατάξεις (ΠΚΣ, ΕΑΑΚ, ΔΙΚΤΥΟ κλπ). Ενώ λοιπόν ζητούν την ύπαρξη γενικών πτυχίων (ΕΑΑΚ και ΔΙΚΤΥΟ) - ουσιαστικά απαξιωμένων και αποκομμένων πλήρως από τις επιστημονικές και επαγγελματικές εξελίξεις – είτε πτυχίων με κάποια μορφή ειδίκευσης (ΠΚΣ), ζητούν την ειδίκευση να μας την δίνει ο ίδιος ο εργοδότης (κάτι που είναι γενικώς αποδεκτό). Για να μας πληρώσει όμως την κατάρτιση αυτή ο εργοδότης είναι αυτονόητο και εύκολα αντιληπτό ότι πρέπει να υπάρχουν κάποιου τέτοιου είδους κέντρα που να μπορούν οι εργαζόμενοι να καταρτιστούν, τα οποία όμως αποστρέφονται με βδελυγμίας!!! Από την μια λοιπόν αναγνωρίζουν την ανάγκη της κατάρτισης και από την άλλη κάνουν αρνούνται οτιδήποτε έχει σχέση με αυτήν. Η διπροσωπία αυτή όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά μια αδυναμία των εν λόγω παρατάξεων να δώσουν πειστικές και γνήσια αριστερές και προοδευτικές λύσεις στα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας.

Ας σκεφτούμε λοιπόν την περίπτωση ενός ανθρώπου που τελείωσε την Ιατρική ή τη σχολή Πολιτικών Μηχανικών πριν από 30 χρόνια! Πως είναι δυνατόν να γνωρίζει σήμερα όλες τις νέες τεχνολογίες και τις επιστημονικές εξελίξεις αν δεν παρακολουθεί τα διάφορα συνέδρια και σεμινάρια πάνω στο αντικείμενό του;

Αυτή τη στιγμή λοιπόν η γνώση αυτή του παρέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις μέσα στο χώρο δουλειάς του (όπως για παράδειγμα σε μία βιομηχανία) με έξοδα είτε των εργοδοτών, είτε του ίδιου και στις περισσότερες περιπτώσεις πηγαίνει αναγκαστικά σε σεμινάρια είτε σε διάφορα ΙΕΚ πληρώνοντας δίδακτρα.

Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και το γεγονός ότι μια από τις βασικές αιτίες που οδηγούν σε υψηλά ποσά ανεργίας είναι η έλλειψη επαγγελματικής κατάρτισης. Με απλά λόγια οι περισσότεροι άνεργοι είναι αυτοί που είναι ανειδίκευτοι.

Ως νέοι σοσιαλιστές και ως υπεύθυνοι άνθρωποι θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι ανάγκη της ίδιας της κοινωνίας η δημιουργία ΙΔΒΕ εντός των Δημόσιων Πανεπιστημίων τα οποία όμως να είναι δωρεάν, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στους ανέργους. Τα κονδύλια για τη λειτουργία των ΙΔΒΕ θα πρέπει να προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό και σε καμία περίπτωση να μην επιβαρύνουν τους ήδη βεβαρημένους προϋπολογισμούς των Ιδρυμάτων.

Η πρότασή μας για τα ΙΔΒΕ δεν προϋποθέτει την δημιουργία ενός νέου Πανεπιστημίου για εργαζομένους εντός του ήδη υπάρχοντος. Δεν μιλάμε για ένα εντελώς διαφορετικό οργανισμό από αυτόν του Πανεπιστημίου. Τα μαθήματα τα οποία γίνονται στα ΙΔΒΕ θα είναι σεμιναριακού χαρακτήρα που θα οδηγούν στην απόκτηση βεβαίωσης παρακολούθησης (αντίστοιχης με αυτή που δίδεται και τώρα στα διάφορα επιστημονικά συνέδρια και σεμινάρια) και όχι στην απόκτηση πτυχίου, δηλαδή στην απόκτηση ξεχωριστών επαγγελματικών δικαιωμάτων από αυτά που δίνουν ήδη τα ενιαία πτυχία μας.

Mόνο με τον τρόπο αυτό, θα είναι σε θέση να εκπληρώσουν το σκοπό (διαρκή ενημέρωσή μας πάνω στις επιστημονικές εξελίξεις της εποχής) για τον οποίο ιδρύονται. Έτσι, θα δίνεται η δυνατότητα σε όλους όσους το επιθυμούν, να ανανεώνουν τις γνώσεις τους πάνω στις τελευταίες τεχνολογίες - εξελίξεις.

ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Είναι κοινά αποδεκτό πως την τελευταία δεκαπενταετία το Φοιτητικό Κίνημα στη χώρα μας αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας και σοβαρής και συγκροτημένης λειτουργίας.

Η ευθύνη για την αρνητική πορεία του Φοιτητικού Κινήματος και των οργάνων του (σύλλογοι φοιτητών, Ε.Φ.Ε.Ε.) ανήκει σε όλες τις παρατάξεις. Μεγάλη είναι και η ευθύνη που βαραίνει και τη δική μας παράταξη γιατί συνεισφέραμε και εμείς με τη δράση μας στη δημιουργία αυτής της κατάστασης. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να αξιοποιήσουμε την δυνατότητα που μας έδωσε ο νόμος 1268 του 1982 που καθιέρωνε τη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης των ιδρυμάτων. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι λειτουργήσαμε με βάση μια στενή μικροκομματική λογική και πολλές φορές με έλλειψη προγραμματισμού δράσης της οργάνωσης και ουσιαστικής λειτουργίας, κάτι το οποίο έδωσε σε αρκετούς εκπροσώπους μας στα όργανα συνδιοίκησης την ευκαιρία να ασκήσουν « προσωπική πολιτική», πλήττοντας σημαντικά την αξιοπιστία μας και ως παράταξη αλλά και ως Φοιτητικό Κίνημα γενικότερα.

Σήμερα υπάρχει ανάγκη να προχωρήσουμε με τολμηρά βήματα και με βάση έναν συνολικό σχεδιασμό για την αλλαγή της δομής του Φ.Κ. και την καθιέρωση δομών και λειτουργιών που θα ανατρέψουν το σημερινό κλίμα αμφισβήτησης και θα δώσουν τη δυνατότητα στους φοιτητές να παρέμβουν ουσιαστικά και να λειτουργήσουν με βάση τις σημερινές συνθήκες και ανάγκες.

Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, είναι αναγκαίο οι ίδιες οι φοιτητικές παρατάξεις να υπερβούν τους εαυτούς τους και να αντιληφθούν επιτέλους ότι ο ρόλος τους είναι η κατάθεση θέσεων και προτάσεων για τα προβλήματα των πανεπιστημίων και της νέας γενιάς γενικότερα. Επίσης θα πρέπει να αντιληφθούν ότι οφείλουν να παρεμβαίνουν ουσιαστικά στα όργανα συνδιοίκησης των ιδρυμάτων διεκδικώντας την υλοποίηση των θέσεων τους συνεισφέροντας έτσι στη δημοκρατική και ουσιαστική λειτουργία των συλλογικών οργάνων των φοιτητών.

Η Π.Α.Σ.Π., μην έχοντας να φοβηθεί τίποτα καλεί τις λοιπές παρατάξεις των απερχόμενων Κ.Σ. ΕΣΕΕ και ΕΦΕΕ σε κοινή έκδοση φοιτητικών αποτελεσμάτων και διοχέτευσή τους στα Μ.Μ.Ε. από ανεξάρτητη κι έγκυρη εταιρεία δημοσκοπήσεων.

Κρίνουμε ως απαραίτητα τα παραπάνω βήματα, ως ριζοσπαστικές αλλαγές αναζωογόνησης του Φοιτητικού Κινήματος και πλήρους αναδιάρθρωσής του. Μόνο έτσι το Ελληνικό Φοιτητικό Κίνημα μέσω της ESIB στην οποία πρέπει να μετάσχει ισότιμα με τα υπόλοιπα Φοιτητικά Κινήματα των χωρών της Ε.Ε. θα μπορέσει να εκφράσει δυναμικά ρηξικέλευθες απόψεις, θέσεις και προτάσεις για την Ευρωπαϊκή Ανώτατη Εκπαίδευση με βάση το διάλογο και την αρχή της επικύρωσης της λαϊκής φοιτητικής θέλησης.

Μόνο έτσι η Πολιτεία θα αρχίσει να αντιμετωπίζει τους φοιτητές ως ισότιμους συνομιλητές. 

Συνοπτικά Η Π.Α.Σ.Π. προτείνει:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Άμεση διενέργεια Πανσπουδαστικού Συνεδρίου.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Άμεση συγκρότηση ΕΦΕΕ και ΕΣΕΕ με ορισμένο Δ.Σ. και Πρόεδρο που θα την εκπροσωπούν σε όλες τις θεσμικές συμμετοχές της.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Κοινή Έκδοση αποτελεσμάτων των Φοιτητικών Εκλογών από ανεξάρτητη και έγκυρη εταιρία δημοσκοπήσεων.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Εκσυγχρονισμός των καταστατικών των Φοιτητικών Συλλόγων.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Συμμετοχή της ΕΦΕΕ στην ESIB.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΩΤΑΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει κάποιες κινήσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο με απώτερο σκοπό τη σύγκλιση των συστημάτων πανεπιστημιακής εκπαίδευσης των ευρωπαϊκών χωρών. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας σύγκλισης θα πρέπει να θεωρηθούν θετικά εφόσον βέβαια διασφαλίζουν το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την αναγνωρισιμότητα των πτυχίων μας αλλά και την ενιαία και αδιάσπαστη δομή των σπουδών μας. Κοινός στόχος των Συνόδων της Σορβόνης, της Μπολόνιας αλλά και της Πράγας υπήρξε η προσπάθεια για σταδιακή σύγκλιση των γενικών δομών των εθνικών συστημάτων ανώτατης εκπαίδευσης, έτσι ώστε να διαμορφωθεί ένα κοινό πλαίσιο διάρθρωσης και λειτουργίας, που θα διασφαλίζει τη συγκρισιμότητα και την αναγνωρισιμότητα των ιδιαίτερων στοιχείων και χαρακτηριστικών κάθε συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στη λογική αυτή εξηγείται και η δικαιολογημένη ανωτατοποίηση των Τ.Ε.Ι. από τη στιγμή που οι αντίστοιχοι συνάδελφοι των ελλήνων αποφοίτων στην υπόλοιπη Ευρώπη ήταν κατοχυρωμένοι στην ανώτατη εκπαίδευση ενώ στους έλληνες αποφοίτους δεν αναγνωριζόταν από την πολιτεία το αυτονόητο δικαίωμα τους να θεωρηθεί ότι αποτελούν μια ισότιμη με την πανεπιστημιακή, συνιστώσα της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης.

Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας που έχει ξεκινήσει για τον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης πρέπει να προτείνουμε τα εξής:

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Η ανάγκη της σύμπλευσης των συστημάτων της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στην Ευρώπη είναι μια αυτονόητη αναγκαιότητα. Πρέπει όμως η διαδικασία αυτή να μην επικυρωθεί με επιπόλαιες και βεβιασμένες κινήσεις και πάνω από όλα να αφεθεί το δικαίωμα στις χώρες να επιλέξουν αυτόνομα το πώς θα περάσουν τις όποιες επιλογές, σεβόμενες την ιδιαιτερότητα της κουλτούρας της κάθε μιας από αυτές τις χώρες.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Διεξαγωγή εμπεριστατωμένου και εκτενή πραγματικού διαλόγου από μηδενική βάση του ΥΠ.Ε.Π.Θ. με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας για την αντιμετώπιση των υπαρκτών προβλημάτων και τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης στη χώρα μας συνολικά.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]--> Να μην αλλοιωθεί ο ακαδημαϊκός χαρακτήρας της ανώτατης εκπαίδευσης με την είσοδο των επιταγών της αγοράς εργασίας στη διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών αλλά και της γενικότερης λειτουργίας των πανεπιστημίων. Για αυτό και πρέπει να είμαστε αντίθετοι σε οποιαδήποτε προσπάθεια «σπασίματος» του υφιστάμενου προπτυχιακού κύκλου σπουδών μας. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε πτυχιούχους με πτυχία «αναλώσιμης» ισχύς, τα οποία θα εξυπηρετούσαν τις ανάγκες της αγοράς εργασίας σε συγκεκριμένη και μόνο, χρονική περίοδο και αυτό γιατί οι ανάγκες της αγοράς εργασίας μεταβάλλονται συνέχεια.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Για τις Πολυτεχνικές σχολές θα πρέπει να αναγνωριστεί ο ενιαίος και αδιάσπαστος 5ετής κύκλος σπουδών τους, επιπέδου MASTER, αφού το πρόγραμμα διαρκεί 10 εξάμηνα με 1 ακαδημαϊκό εξάμηνο αφιερωμένο σε διπλωματική εργασία και τουλάχιστον 3 ακαδημαϊκά εξάμηνα με μαθήματα ειδίκευσης προχωρημένου επιπέδου.

<!--[if !supportLists]-->·         <!--[endif]-->Τέλος, στα πλαίσια της ενιαίας ανώτατης ευρωπαϊκής εκπαίδευσης θα πρέπει τόσο το φοιτητικό όσο και το σπουδαστικό κίνημα. να αναπτύξουν ισχυρούς δεσμούς επικοινωνίας με τις φοιτητικές και σπουδαστικές ενώσεις των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών, ώστε να διαμορφωθεί στα πλαίσια του εφικτού μια κοινή πολιτική προσέγγισης στα μεγάλα θέματα, από πλευράς φοιτητών και σπουδαστών, πανευρωπαϊκής κλίμακας. 

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΙΤΛΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ

Μία κίνηση που θα έπρεπε να γίνει από τα κράτη-μέλη, για να εξασφαλιστεί ένα ενοποιημένο πλαίσιο αναγνώρισης τίτλων εντός κι εκτός της Ε.Ε., θα ήταν σύμφωνα με τις Συνθήκες της Μπολώνια και της Πράγας, η μετεξέλιξη όλων των Οργανισμών αναγνώρισης τίτλών αλλοδαπής που υπήρχαν στα κράτη-μέλη, σε σύγχρονα διεπιστημονικά κέντρα, πληροφόρησης πολιτών σχετικά με την εκπαίδευση, και αρμόδια για την αναγνώριση Βασικών Πτυχίων και Μεταπτυχιακών Τίτλων. Η μετεξέλιξη αυτή, θα έπρεπε να γίνει λαμβάνοντας υπόψη και τις κοινωνικοοικονομικές ανάγκες των κρατών-μελών.

            Η παραπάνω αναφορά έχει μείζον σημασία για το πρόσφατα ψηφισθέν νομοσχέδιο για τη μετεξέλιξη του ΔΙΚΑΤΣΑ σε ΔΟΑΤΑΠ.

Το ΔΙΚΑΤΣΑ, ήταν το αρμόδιο όργανο, αξιολόγησης, κρίσης κι αναγνώρισης τίτλων σπουδών εντός κι εκτός Ε.Ε.

Βάση του θεσμικού πλαισίου του ΔΙΚΑΤΣΑ, οι τίτλοι των χωρών τόσο της Ε.Ε. όσο και εκτός αυτής, αναγνωρίζονταν ως ανώτατοι μόνο αν πληρούσαν τα κριτήρια της Ελληνικής Ανώτατης Εκπαίδευσης και τα κριτήρια του Ελληνικού Συντάγματος. Επιπλέον οι κάτοχοι Τίτλων εκτός Ε.Ε. έπρεπε βάση του θεσμικού πλαισίου του ΔΙΚΑΤΣΑ να εξετάζονται σε μαθήματα ειδικότητας ή θα έπρεπε να έχουν 3χρονη προϋπηρεσία στη χώρα αποφοίτησής τους για την αναγνώριση των πτυχίων τους. Τα πτυχία των 3χρονων Ιδρυμάτων ή συναφών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων δεν αναγνωρίζονταν ως Πτυχία Ανώτατης Εκπαίδευσης ακόμα κι αν αυτό γινόταν στη χώρα προέλευσής τους.

Η ΠΑΣΠ, πιστεύει πως μια μετεξέλιξη του ΔΙΚΑΤΣΑ, ήταν απαραίτητη στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης, αλλά και λόγω των «κακώς κειμένων»που παρατηρήθηκαν κατά τη λειτουργία του. Δε θεωρούμε όμως σε καμία περίπτωση πως θα έπρεπε να ανατραπεί, όπως κι έγινε, το υφιστάμενο καθεστώς της αναγνώρισης των Πτυχίων της αλλοδαπής.

Η μετεξέλιξη του ΔΙΚΑΤΣΑ σε ΔΟΑΤΑΠ ανατρέπει, δυστυχώς, όλα τα ισχύοντα ως σήμερα. Βάση της κείμενης νομοθεσίας αλλάζει ουσιαστικά μόνο ο τρόπος αναγνώρισης των πτυχίων, κάνοντας οφθαλμοφανέστατη την κυβερνητική προσπάθεια για το «άνοιγμα παραθύρων», με στόχο την αναγνώριση Πτυχίων 3χρονης φοίτησης Ιδιωτικής Εκπαίδευσης ως 1^ων Ακαδημαϊκών Τίτλων και ουσιαστικά προχωρά σε de facto αναγνώριση της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης, δηλαδή των «πληρωμένων πτυχίων».

Όλα τα παραπάνω στηρίζονται στο ότι ο ΔΟΑΤΑΠ αναγνωρίζει ως Τίτλους Ανώτατης Εκπαίδευσης όλους αυτούς που προέρχονται από Τριτοβάθμια Ιδρύματα, ανεξαρτήτως των ετών φοίτησης, και τα οποία στη χώρα προέλευσής τους είναι αναγνωρισμένα ως Ιδρύματα Ανώτατης Εκπαίδευσης. Επιπλέον αναγνωρίζεται ως Πτυχίο Ανώτατης Εκπαίδευσης, κάθε Πτυχίο που προέρχεται από χώρα της Ανατολικής Ευρώπης και εφόσον το Ίδρυμα αποφοίτησης του κατόχου λογίζεται ως Ανώτατο στη χώρα αυτή.

Δυστυχώς, σε όλα τα παραπάνω δεν παρατηρείται καμία αξιόλογη αντίδραση από τις άλλες παρατάξεις πλην της δαιμονοποίησης των Συνθηκών Μπολώνιας-Πράγας, καθώς θεωρούν πως η μετεξέλιξη του ΔΙΚΑΤΣΑ επιβλήθηκε από την Ε.Ε. Θέση η οποία είναι παραπλανητική και ψευδής καθώς  το Εθνικό Σύνταγμα και Δίκαιο υπερέχουν του Ευρωπαϊκού κυρίως σε θέματα Παιδείας.. Η πρακτική σημασία των παραπάνω, έχει να κάνει με το ότι η Κυβέρνηση μπορούσε αλλά δεν ήθελε να αποτρέψει την ουσιαστική αναγνώριση των τριετών Πτυχίων ως Ανώτατων, καθώς κάνει πράξη τη νεοφιλελεύθερη αντίληψή της όπως αυτή είχε εκφραστεί από τους Χατζηδάκη-Τρακατέλλη στο Ευρωκοινοβούλιο.